De zaak zat vol vandaag.

Alle tafeltjes bezet.

Ze waren van heinde en verre gekomen.

Uit Zierikzee.

Een paar uit Emmen.

En er waren er zelfs van over de grens.

Zo zat er een Duitser.

Gisteren zat ie er ook.

Hij was wat dikkig.

Een beetje opgeblazen eigenlijk.

Rooddoorlopen ogen.

Maar toch verzorgd.

Oh ja, en hij had een snor.

Maargoed, die Duitser dus.

Het was een behoorlijke innemer.

De een na de ander.

Eerst bier en daarna weer jenever.

Of soms beide.

Het was een man alleen en ver van huis.

Dus ik begreep hem wel.

Ik raakte met hem aan de praat.

Een beleefdheidspraatje.

Ik vroeg waar die vandaan kwam.

Aus Bonn!

En dan stopte het gesprek weer.

Terwijl ik toch echt de indruk had dat ie om een praatje verlegen zat.

Ik schonk nog maar eens in en probeerde het opnieuw.

Ik vroeg of hij hier voor zaken zat.

Nein!

Uiteindelijk liet ik hem maar.

Daar viel geen eer aan te behalen.

Maar steeds als ik met andere gasten in de weer was voelde ik zijn ogen op mij gericht.

Ik werd er zenuwachtig van.

Hij keek namelijk ook steeds bozer.

Ik vroeg mij af wat ik fout deed.

Ik kon niks bedenken.

Ik deed gewoon mijn werk.

Wat moest die vent nou van me?

De avond verstreek.

Mensen kwamen en mensen gingen.

En hij zat er maar.

Zonder dat ik wist wat nou zijn beweegredenen waren om bij mij aan de bar te zitten.

Ja, hij was wat eenzaam.

Dat zag ik.

En hij was ver van huis.

Dat wist ik.

Maar wat er nou toch in zijn hoofd rondging?

Hij had zorgen, vermoedde ik.

Zorgen die we allemaal hebben.

Van die alledaagse dingen.

En daar zal die wel mee hebben zitten tobben.

En mogelijk botvierde die dat op mij.

Ik kon en kan geen andere reden verzinnen.

Het leek me namelijk niet een type die iets gemeens in de zin had.

Gewoon iemand die een baan had.

Een vaste baan.

En die voor zijn werk hier moest zijn.

Ik begon hem nog eens in te schatten.

Een vrachtwagenchauffeur?

Hij vervoerde vast chemische stoffen.

Of zal hij per trein gekomen zijn?

En doet ie iets in talen?

Een Tolk?

Nee, die zijn vast spraakzamer.

Enfin.

Ik moet het opgeven.

Het blijft voor mij een raadsel.

Uiteindelijk stapte die dan ook op.

Met zijn hand maakte die een afrekengebaar.

Ik noemde het bedrag en hij betaalde netjes zijn schade.

Bis morgen, zei die nog.

Er kon nog een kleine glimlach vanaf.

Toch nog iets van genegenheid, dacht ik.

Maar hoogte kreeg ik niet van hem.

Wellicht morgen?

Als ie weer in goeie doen is.

Sinds kort ben ik in staat een zekering te vervangen.

Eigenhandig.

Klinkt misschien gek maar voor mij is het een overwinning.

Ik voel me nu net een elektricien.

Dat is wellicht wat overdreven maar ik voel me toch zeker een handige jongen.

Een soort van Ivanhoe.

Daar kan ik voorlopig dan weer een tijdje op teren.

Op feestjes of zo.

Als ik over die zaak vertel.

Zo tussen neus en lippen door laat ik het dan even vallen.

Ja, van de week nog even een zekeringetje vervangen.

Alsof het mij niets doet.

Ze moesten eens weten.

Ik ben apetrots.

Maar dat laat ik natuurlijk niet blijken.

Zulke dingen ga je niet over opscheppen.

Iedereen vervangt wel eens een zekeringetje.

Niemand loopt daar mee te koop.

Maar ik weet zeker dat meer mensen van dat soort kleine overwinninkjes hebben.

Waar ze dan in het geniep stilletjes van genieten.

Bij mij is het een zekeringetje, bij anderen het plakken van een band en weer anderen hanteren voor het eerst een hamer.

Zo heeft iedereen, denk ik, van die kleine angstjes.

Van die dingen die je liever uit de weggaat.

Maar als je dan zover bent, dat je die kleine angstjes overwint, dan laat je het ook aan iedereen weten.

En doe je het voorkomen alsof het de normaalste zaak van de wereld is.

Iedereen kan immers een band plakken?

Of slaat wel eens een spijker in de muur?

Het zijn zo maar wat voorbeelden.

Zo maar lukraak gekozen.

Maar kleine angstjes kennen we allemaal.

Daar hoeven we ons niet voor te schamen.

Overwin ze en schreeuw het van de daken voor mijn part!

Om even een indruk te krijgen:

Wakker worden.

Hopen dat er koffie is.

Sigaretten zoeken.

Roken.

Wit overhemd van de waslijn.

Strijken.

Scheren.

Douchen

De bar gereed maken.

Asbakjes op tafel.

Water in de wasbak.

IJs in de ijsemmer.

Deuren open

Buurman groeten.

Terras naar buiten.

Achter de bar plaatsnemen.

Afwachten

Goedemiddag

Ik kom het wel even bij u brengen.

Tot ziens!

Stamgasten

Nee, nog niet gezien.

Zal zo wel komen.

Een vaasje?

Onderwerp aansnijden.

Het weer, altijd makkelijk.

Ah, daar zal je um hebben.

Fluitje?

Bonnetje schrijven.

Ander muziekje op.

Sfeer aanvoelen.

Aanhoren.

Wisseling van de wacht.

Ik eten.

Magnetron.

Journaal kijken.

Avond breekt aan.

Stamgasten rekenen af.

Amerikanen komen.

Heineken.

Een man vertelt.

Vietnam.

Twee honderd zes en dertig manschappen.

Slechts zes overlevenden

Ziekenhuis.

Medaille.

Tranen.

Einde gesprek.

Alleen dan in de overtreffende trap.

Wij westerlingen proosten als de glazen nog vol zijn.

Zij proostten voor elke slok.

Keer op keer deden ze dat.

En ze riepen er steeds iets bij.

Ik vroeg me af of ze iets te vieren hadden.

Misschien hadden ze net een deal gesloten.

Of mogelijk waren ze net in Nederland en deden ze een poging Nederlandse gewoontes eigen te maken.

Ik had de neiging me er mee te bemoeien.

Maar ik liet ze begaan.

Het was erg vermakelijk om te zien.

Het leken me twee bazen en een handlanger.

De handlanger droeg een brilletje.

Een beetje stil was ie.

Mogelijk was hij de denker.

De andere twee leken me eerder geldschieters.

De denker gooide dan steeds een balletje op en de geldschieters kopte hem dan in.

De geldschieters namen de beslissingen.

Zij bepaalde.

Maar de denker bepaalde de strategie.

En zij gingen dan wel of niet akkoord.

En blijkbaar hadden ze van de week succes gehad.

Waarmee weet niemand.

Daar kon ik als westerling alleen maar naar gissen.

Ze zagen er in ieder geval zelfverzekerd uit.

Alle drie rookten ze.

Veel.

En ze gingen gelijk op.

Het was steeds het zelfde.

Een toost.

Een slok.

En dan elke keer een soort van oerkreet.

Het zal mij niks verbazen als Heineken, middels een reclamecampagne in China, westers drinken op deze manier propagandeert.

Een soort vrienden van de Amstel maar dan anders.

Vrienden van de gele rivier of zo.

Zo proberen ze China dronken te voeren.

Zodat mogelijk de economie stagneert en Europa daar dan weer van profiteert

Of ga ik nu heel ver?

Enfin, het was een aardig gezicht.

Die drie Chinezen zo.

En dat westerse gedrag.

We wonen in een nieuw huis.

Vrienden hebben het ingericht.

We hadden er zelf namelijk geen tijd voor.

Te druk met de zaak.

Ons café.

Inmiddels loopt het.

De zaak.

En er achter wonen we dan.

Uiteindelijk.

Na veel gedoe.

Het is nog wel een beetje wennen.

De houten vloer is niet de onze.

We hebben geregeld koude voeten.

Misschien een tapijtje in de toekomst.

Er hangen rode gordijnen.

Nog uit ons vorige huis.

Dat maakt het iets vertrouwder.

Toch voelt het nog wat killetjes aan.

Onze geur hangt er nog niet.

De ziel van de vorige eigenaar lijkt er soms nog rond te spoken.

En die ban je niet zo maar uit.

Daarvoor zal een ritueel nodig zijn.

Maar daar ben ik dan net niet zweverig genoeg voor.

Ik heb graag vaste grond onder de voeten.

Hoewel ik geregeld met mijn hoofd in de wolken loop.

Enfin, dat huis.

Het ziet er nog wat kaaltjes uit.

Hier en daar hangt een schilderijtje.

Het fleurt de boel een beetje op.

Het kantoor op de eerste verdieping doet behoorlijk echt aan.

Er staan dossiermappen.

Postvak in en postvak uit.

Allemaal van die aardse zaken.

Waar ik nog heel erg aan moet wennen.

Vroeger had ik een laatje.

Met daarin wat paparassen.

Een giro-enveloppe.

Een verlopen paspoort.

Of een zoekgeraakte rekening.

Maar nu moet alles op orde zijn.

Dat verlangt men van ons.

Geloof me, we doen ons best.

Ik struin een beetje door ons nieuwe huis.

Ik kom in ruimtes die me nog niet eigen zijn.

Ik zie onuitgepakte dozen.

Opgerolde wereldkaarten.

En een ding om een luchtbed mee op te blazen.

Iets grijpt me naar de keel.

Ik voel een misselijkheid opkomen.

Het is de angst van de onzekerheid.

En niet de ziel van de vorige eigenaar.

Die woont hier namelijk niet meer.

Het is weer eens ik waar ik mee moet zien te leven.

De ouwe ik, die bang is voor het nieuwe.

Die het liefst zou wegrennen van alles wat vreemd voor hem is.

Vluchtgedrag schijnt dat te heten.

Maar door de jaren heen heb ik me toch met hem verzoend.

We hebben een gezamenlijke vriend.

De tijd.

Die alle wonden heelt.

En waar men niet aan dient te krabben.

Iemand op de radio deed de groetjes.

Daar keek ik van op.

Dat hoor je namelijk niet meer zo vaak.

Zo van, mag ik nog even de groetjes doen?

Ik had gelijk zin om ook naar de radio te bellen.

Weer eens heerlijk ouderwets de groetjes doen.

Hallo, ben ik al in de uitzending?

Wat?

Oh, mijn radio zachter.

Zal ik even doen.

Kan ik al?

Ja, ik wacht even.

Zo, zegt de diskjockey, eens even kijken wie we aan de lijn hebben.

Ja, hallo met Rein.

Hallo Rein, zeg het maar.

Ja, ik wou even de groetjes doen.

Natuurlijk Rein, dat kan allemaal hier, bij radio Jansen, live in de ether op de negen en tachtig punt drie fm.

Aan wie wou jij de groetjes doen Rein?

Nou, eens denken.

Allereerst aan mijn moeder.

Aan je moeder Rein.

Ja, aan mijn vader ook natuurlijk.

Kijk aan, Rein doet even de groetjes aan zijn ouders.

Ja, mensen dat kan allemaal, op de negen en tachtig punt drie fm.

En aan wie wou je nog meer de groetjes doen, Rein?

Nou, aan mijn zussen dan.

Ah, je zussen!

Zijn ze nog vrijgezel, die zussen van je?

Nee joh, die zijn allang getrouwd joh.

Oh, jammer, ik zocht nog een leuk zusje, hahaha!

Gezellig joh, hé, gezellig toch, bij radio Jansen!

Op de negen en tachtig punt drie fm.

En had je verder nog wat, Rein?

Nou, als het kan hoor, dan zal ik nog graag een nummertje aan willen vragen?

Een verzoekje.

Je weet, dat kan altijd bij radio Jansen.

Als ik hem heb, dan draai ik het.

Zeg het maar, Rein.

Welke zal je willen horen.

Heb je die ene?

Goh, hoe heet hij ook al weer?

Iets met Polonaise?

Oh, je bedoelt die ene van Arie Ribbens, die heb ik nog wel ergens.

Die ga ik draaien voor je.

Nou, Rein, bedankt voor je belletje en tot horens!

Ja, mensen, dat was Rein aan de andere kant van de lijn.

Leuk dat u luistert trouwens naar radio Jansen op negen en tachtig punt drie fm!

Zo ging dat dan.

Vroeger.

In de vorige eeuw.

Omdat ik van mijzelf moet schrijven om therapeutische redenen maar ik niet weet waar ik over moet schrijven ga ik de kamer waar ik mij momenteel in bevind maar beschrijven.

Ik zit aan een tafel die aan mijn vriendin toebehoord.

Hij is destijds grijs geschilderd.

Het is niet mijn kleur maar hij past in de omgeving en bovendien is hij functioneel.

Je kunt er aan zitten.

Daar gaat het om.

Er staan verschillende stoelen omheen.

Twee enigszins moderne, waar ooit serieus over is nagedacht, en een stoel van een simpele eenvoud.

En op die stoel zit ik.

Voor mij staat een computer die van mij is.

Daar tegenover staat een iets grotere, die is van mijn vriendin.

Op de tafel staan verschillende attributen.

Zo staat er een potje met zoetjes.

Die gebruikt mijn vriendin voor haar koffie.

Als we op een terras zitten, vraagt ze meestal om extra suiker.

Ze is een zoetekauw, die vriendin van me.

Maar echt veel snoepen doet ze daarentegen weer niet.

Verder zie ik een asbak staan.

Er zitten drie uitgedrukte peuken in.

Ik schuif hem iets opzij want het stinkt.

Toch blijf ik ongegeneerd doorroken.

Je zou kunnen zeggen dat ik in die zin een gespleten persoonlijkheid ben.

Mijn oog valt op een scheerspiegel.

Die gebruikt mijn vriendin voor haar make-up.

Hoewel ze dat slechts beperkt aanbrengt.

Vrijwel nooit eigenlijk, nu ik er zo over nadenk.

Ze doet alleen der haar.

Dat heeft ze gisteren nog opnieuw geblondeerd.

Waarschijnlijk gebruikt ze wel een reinigingslotion.

Dat kalmeert en verzacht, zo staat er op het flesje te lezen.

Ook schijnt er komkommer in te zitten.

Dat moet een verkooptruc zijn.

Mensen associëren dat natuurlijk met gezond.

Hoewel je je kunt afvragen of komkommers tegenwoordig nog wel zo gezond zijn.

Maar dat terzijde.

Er ligt een folder van de Bijenkorf.

Daar heeft ze een soort van abonnement op, geloof ik.

Toch koopt ze er niet veel.

Ja, laatst nog nieuwe laarzen maar dat was geloof ik niet eens bij dat warenhuis maar bij een winkel in de buurt.

Dat was nodig, zei ze.

En ik geloof haar.

Bovendien heb ik ook zo mijn dingen.

Ik wil wel eens onstuimig zijn.

Niet dat ik nou overdreven geld over de balk smijt maar ik heb soms nou eenmaal een hang naar het nachtleven.

De zelfkant.

Ik zoek het graag op maar kom toch altijd weer uit in het midden.

En zo kom ik steeds weer terug bij haar.

Aan die tafel.

Die niet mijn kleur is.

Een man op tv vertelde dat hij ooit nog eens een boek wou schrijven over iemand die de trap op liep.

Meer niet.

Slechts dat enkele feit wou hij beschrijven.

En daar wou hij een heel boek aan wijden.

Dat moet mogelijk zijn vond hij.

En ik vind dat ook.

Zoiets zou moeten kunnen.

Want er schiet van alles door je hoofd als je de trap op loopt.

Van de eerste tot de laatste trede zou je als een groot avontuur kunnen zien.

Als je het maar genoeg uitdiept.

Elke trede zou voor een hoofdstuk kunnen staan.

Stel je voor dat je vijf hoog woont.

Dan moet je vijf trappen beschrijven.

Dan ben je wel even bezig.

Maar uiteindelijk lever je wel wat af.

Ik kan me zo voorstellen dat je dan je magnum opus geschreven hebt.

Je levenswerk.

Maar dan moet je nog een uitgever vinden.

Ook daar ben je weer een tijdje zoet mee.

Enfin, laat ik het voor deze keer bij een klein trapje houden.

Laten we zeggen een wenteltrapje.

Of nee, nog beter, zo’n trap die naar zolder gaat.

Zo’n uitschuifding.

Die je met een touwtje uit het plafond trekt.

Je kent ze wel.

Al mijn schoonmoeders hadden er een.

Oké, stel je die trap voor.

En stel je voor dat je hem dagelijks neemt.

Zodoende heb je er dus geen angst voor.

Je weet waar die naar toe leidt.

Naar zolder.

En die zolder ken je ook.

Dus je hebt niks te vrezen.

Je neemt de eerste trede.

Je denkt nog niks, denk je.

Maar dat is schijn.

Want al bij de eerste trede schiet er door je hoofd dat het strijkijzer nog aanstaat wat je bij wijze van spreken zojuist nog gebruikt hebt.

Een rotklusje was dat trouwens.

Dat strijken.

Toch moet het elke dag gebeuren en telkens vraag je je af of dat je dat strijkijzer nou uit hebt gezet of niet?

Dan neem je de tweede trede.

Het strijkijzer suddert nog na.

Hoe laat moest ik nou ook alweer bij de tandarts zijn morgen, denk je opeens?

Maar hopen dat ik geen gaatjes heb.

Dan begint ie dadelijk gelijk te boren.

Met een verdoving voel je niet zoveel, maar toch.

Het is niet mijn hobby.

Als vanzelf betreed je de derde trede.

Je ziet opeens dat je veter los zit.

Verdomme, denk je.

Dat is nou al de zoveelste keer.

Ik heb mijn schoenen toch echt goed vast gemaakt vanochtend.

Bij de vierde trede denk je na over klittenband.

Dat je vroeger van die schoenen had.

Ooit gekocht, of nee, gekregen, omdat je tennislessen ging volgen.

Dat waren van die witte.

Van het merk Slazenger.

Waarvan het klittenband steeds losliet.

En met tennissen had je het ook snel gezien.

Op een gegeven moment sta je halverwege de trap.

Je kunt net met je hoofd op zolder kijken.

Het is er donker en je zoekt naar het lichtknopje.

Dat moet hier toch ergens zitten?

Je gaat af op de tast.

Het is nog zo’n oud schakelaartje.

Zo’n zwart draaiknopje dat klik zegt.

Na even voelen heb je hem gevonden.

Het licht springt aan.

Het oogt er onrealistisch.

Je oriënteert je even en vervolgt je weg naar boven.

Er liggen multomappen van nooit afgemaakte opleidingen.

Ook staat er een poppenhuis met ingegooide ramen.

Vandalisme in een notendop, denk je.

Je glimlacht en bent bijna boven.

De twaalfde trede is bereikt.

Weer denk je na over dat strijkijzer.

Zonde van je tijd, denk je.

Waarschijnlijk staat ie gewoon uit.

Zoals altijd.

Mijn oren zaten dicht.

En eigenlijk zitten ze dat nog steeds.

Ik ben er al voor naar de dokter geweest.

Zijn assistent zal ze wel even uitspuiten.

Een ouderwets apparaat jaagde een golf water door mijn oren.

Maar het heeft niet geholpen.

Ik ben nog steeds enigszins wat dovig.

Alles klinkt dof.

En dat is verdomd lastig.

Ik hoor alles van binnenuit.

Alsof iedereen ver van mij af staat.

Dat gevoel heb ik sowieso toch al van nature.

Maar dat kan ik altijd mooi maskeren.

Ik laat de ander meestal maar.

Ook al denk ik er vaak het mijne van.

De ander ratelt vaak aan een stuk door.

Het enige wat ik vaak in zo’n geval kan doen is luisteren.

En instemmend knikken wanneer de ander dat verlangt.

Maar nu lukt me dat dus niet.

Ik ben een soort van gehandicapt.

Het kost mij veel energie om met de ander door een bocht te kunnen.

En daarnaast zit ik ook nog eens niet lekker in mijn vel.

Iedereen krijgt er in mijn gedachten van langs.

In de dagelijkse praktijk merken de meesten daar weinig van.

In ieder geval zij die ver van mij af staan.

Maar diegene die het dicht bij mij in de buurt komen voelen wel dat er wat speelt.

Het is weer eens zover.

Hij is weer onrustig.

Misschien is het de verandering van de seizoenen?

Of gewoon de toekomst die voor mij ligt.

Het is allemaal zo onzeker soms.

Met die zaak en zo.

En met mijn vriendin.

Het voelt soms alsof ik het leed van de hele wereld op mijn schouders neem.

En dat ieder moment de pleuris uit kan breken.

Ik weet, het gaat voorbij.

Gelukkig maar.

Dat besef heb ik nog.

Maar momenteel is alles dof.

Een grijs gebied.

Soms.

Wanneer het zo uitkomt.

Kijk ik wel eens naar mensen in het openbaar vervoer.

Passagiers zogezegd.

Het is erg vermakelijk.

Omdat ze dagelijks de bus of tram nemen zijn ze zichzelf geworden.

De meesten hebben dat niet in de gaten.

Daar ben ik er overigens zelf ook een van.

De tijd vliegt van a naar b.

Voor je het weet ben je op je bestemming.

En wat je nou in die tussentijd gedaan heb?

Nagedacht.

Naar buiten gekeken.

Weggedroomd.

En bij dat nadenken of naar buiten kijken vertoon je trekken in je gezicht.

Er valt een hoop aan af te lezen.

Maar het blijft gissen waar iedereen mee bezig is.

Sommige zijn onrustig.

Die kunnen niet stilzitten.

En prakkiseren zichtbaar.

Anderen turen uren door het raam.

Meestal kijken die schuin omhoog.

Als het even kan naar een blauwe lucht.

Of naar gevels van belangrijke gebouwen.

Ze lijken ogenschijnlijk rustig.

Maar ook zij hebben zo hun twijfels.

Dan heb je de om hem heen kijkende mens.

De observator.

Die, wanneer hij in goede doen is, stilletjes geniet.

Steeds vaker overtuigd is van zijn gelijk.

Een gezonde ontwikkeling.

Zo vind hij zelf.

Toch zitten er ook een hoop tobbers in het openbaar vervoer.

Daar kan ik er ook een van zijn.

Het zweet staat dan in mijn handen.

En ook al rij ik buiten de spits, is de tram vrijwel leeg, dan nog heb ik het gevoel dat ik mijn kont niet kan keren.

Gelukkig zijn die momenten slechts sporadisch.

Natuurlijk zijn er ook de wegkijkers.

Ja, ook daar betrap ik mijzelf soms op.

Als er bijvoorbeeld hommeles achter in tram is.

Een groep jongeren hangt de beest uit.

Iedereen stoort zich er aan.

Niemand zegt wat.

Ik ook niet.

Ik haal me wel dingen in mijn hoofd.

Dat ik opeens heldhaftig opsta.

Mij verman.

En ze bij hun lurven beetpak en dan ook nog een uitgekookte opmerking maak.

De hele tram zal applaudisseren.

Dat weet ik zeker.

Maar ik durf niet.

Ik ben laf.

Ik vergoelijk mijn gedrag door te denken dat ik ook zo was.

En misschien was ik zelfs erger?

Zo praat ik voor mijzelf recht wat krom is.

En compenseer mijn zwaktes.

Door uren te turen.

En weg te dromen.

Ik stond vandaag mijn haar te wassen.

Toen ik me ineens afvroeg op wat voor manier die shampooflessen worden ontworpen?

Daar zou ongetwijfeld goed over nagedacht worden.

Over een nacht ijs gaan ze zeker niet.

Er moeten zoveel mogelijk shampooflessen verkocht worden natuurlijk.

Dus daar zetten ze een heel team op.

Dagelijks steken ze de koppen bij elkaar om meer van dat spul te verkopen.

Allereerst kijken ze naar de vorm van de fles.

Hij moet lekker in de hand liggen.

Dan kijken ze naar de kleur van de shampoofles.

Die van mij is paars.

Maar ik ken ze ook in groen en beige.

Wat ook belangrijk is, is de geur.

Het parfum, zeg maar.

Je moet een gevoel van welbehagen krijgen als je je haar wast.

En daar slagen ze in.

Dat geef ik toe.

Maar zou er ook nagedacht worden over dat gaatje waar de shampoo uitkomt?

Dat vroeg ik me dus af.

Want hoe groter dat gaatje, hoe meer er uitkomt.

Wat dus inhoudt dat ik vaker naar de winkel moet om nieuwe shampoo te kopen omdat die fles al weer leeg is.

En waar ze ook zo uitgekookt in zijn, die shampooflessen ontwerpers, dat is die tekst op het etiket.

Op die fles van mij staat “iedere dag”

Wat een oplichters in wezen.

Zou het echt nodig zijn?

Ik geloof er niks van.

Maar toch trap ik er in.

Ik gebruik meer dan nodig.

Wat zijn ze uitgenast hè, die jongens van de Akzo.

Ja, want die zitten er achter.

Zo zat ik laatst dus tv te kijken.

Naar het journaal.

En wie verschijnt er.

Zo’n shampoo woordvoerder.

Ze hadden een nieuwe markt ontdekt.

China.

Daar bleken miljoenen mensen hun haar niet dagelijks te wassen en geen deodorant te gebruiken.

Dat vond hij niet kunnen.

Wij, van de Akzo, zien daar een nieuwe markt.

Zo zei die het.

Ik zag de yen tekens in zijn ogen.

Maar ook zag ik een Chinees voor me.

Een Chinees uit zo maar een dorpje ergens in China.

Hij doet al duizend jaar zijn ding.

Heeft nog nooit van shampoo gehoord.

Laatst staan deodorant.

Maar blijkbaar doet hij het niet goed.

Ook de Chinees moet er aan geloven.

Het gevoel van welbehagen.

Van de Akzo

Ik geef toe, het is een raar verhaaltje.
Eigenlijk zo maar wat op papier gekrabbeld.
Een soort ondoordachte woedeaanval.
Nergens op gebaseerd.
Simpelweg een fantasie over twee heren die ik zag zitten.
En zich van geen kwaad bewust waren.
Maar wellicht wel leuk om te lezen.

Vrijwel dagelijks loop ik over het Noordeinde.

En telkens loop ik langs een of ander kantoor.

Vermoedelijk een dependance van een ministerie.

In de gauwigheid kijk ik er altijd even naar binnen.

Ik zie dan zo’n man zitten.

Een ambtenaar pur sang.

Eigenlijk niet meer van deze tijd.

Hij heeft vermoedelijk nog gediend onder Wilhelmina.

Ik heb de neiging even bij hem aan te kloppen.

Naar zijn verhalen te luisteren.

Hij heeft vast veel te vertellen.

Tot op zekere hoogte dan.

Want hij maakt een gereserveerde indruk.

Zijn kantoor stamt nog van voor de oorlog.

Zware gordijnen met draperie sieren zijn werkplek.

Nog dagelijks doopt het heerschap zijn vulpen in een potje inkt, zo lijkt het.

De tijd lijkt op hem geen invloed te hebben gehad.

Hij heeft alles overleefd.

Zullen ze nog wel weten dat hij er zit?

Misschien is hij steeds over het hoofd gezien bij de zoveelste reorganisatie.

Zijn ze hem gewoonweg uit het oog verloren.

En hij maar schrijven.

Notities doornemen.

Stukken doorlezen.

En maar denken dat hij er toe doet.

Zelfs zijn familie is hem vergeten.

Hij heeft nog wel een zus in Canada.

Maar daar hoort hij nooit wat van.

Zij ook niet van hem overigens.

Af en toe brengt hij verslag uit van zijn werkzaamheden.

In de Staatscourant.

Niemand die het leest.

Maar plichtsgetrouw blijft hij doorwerken.

Ja, hij maakt zelfs overuren.

Als ik er ’s nachts voorbij loop, brand er een olielampje op zijn klassieke bureau.

Hij zit er dan met een vergrootglas in een boek te turen.

Mogelijk is hij met zijn hobby bezig.

Zijn postzegelverzameling.

Het zijn van die spaarzame momenten in zijn leven die hem deugd doen.

Een vrouw heeft hij nooit gehad.

Wel ooit eens verliefd geweest.

Maar hoe dat voelt is hij allang vergeten.

Dus stort hij zich maar op zijn werk.

Dag in, dag uit.

En ik loop dagelijks voorbij.

En vraag mij af wat hem drijft?

Hem bezighoudt.

Vanwaar die passie.

Dat plichtsgetrouwe.

Ik vind het mooi om te zien in ieder geval.

Zo iemand.

Zo’n heerschap.

Waar niemand weet van heb.

Het is een soort geheim.

Het geheim van het Noordeinde.

Ik was van de week mijzelf niet.

Ik leek wel een ander.

Toch was ik het.

Ik weet het zeker.

Mijn vriendin zei het nog.

Je was jezelf niet.

Ik kon me er niet veel van herinneren.

Wat vage beelden.

Ik volharde nogal in mijn standpunt.

Ik was zelfs scherp.

Dat weet ik nog.

Maar toch was ik mijzelf niet.

Ik foeterde op anderen.

Ik had de wijsheid in pacht.

Mijn vriendin probeerde er nog tegenin te gaan.

Tevergeefs.

We waren naar de kroeg geweest.

Voetbal kijken.

Ik ergerde me.

Dat werd sterker naarmate ik meer dronk.

Ik zag mannen juichen.

Ik zag mensen mekkeren.

Ik zag ze zo gefocust.

Alsof er niets anders bestond.

Misschien was ik in zekere zin jaloers.

En wou ik dat ook.

Ik twijfelde aan wat ik werkelijk wou.

We hingen er nog even rond.

En rekende af.

Op naar het volgende café.

Een café meer naar mijn zin.

Zonder voetbal.

Het was er stil.

De man achter de bar chagrijnig.

Zijn vrouw enigszins uitgelaten.

De alcohol had mijn ergernissen weggevaagd.

We praatten wat.

We dansten.

En gingen naar huis.

Thuis de tv aan.

Khadaffi hield een toespraak.

Of iets van dien aard.

Mijn vriendin was tegen.

Ik was voor.

Ik zette mij af.

Ik stak van wal.

Over sultans.

Over de westerse kijk op het middenoosten.

Over onzin eigenlijk.

Ik haalde er boeken bij.

Alsof ik een intellectueel was.

Ik dacht werkelijk dat ik het wist.

En de ergernissen kwamen weer boven.

De mannen die naar het voetbal keken.

De mensen die mekkerden.

Ik was zo gefocust.

Alsof er niets anders bestond.

Ik twijfelde niet meer.

Ik wist de dingen zeker.

Maar mijzelf was ik niet.

Ik leek wel een ander.

Mijn vriendin zei het nog.

Je bent jezelf niet.

Ik word wel eens Daniël genoemd.

Of Jonathan.

Een enkele keer zeggen ze Rogier.

Ze staan er niet bij stil.

De mensen.

En ik neem het ze niet kwalijk.

Blijkbaar lijk ik op een Daniël.

Mogelijk halen ze mij door de war met ene Jonathan.

En Rogier kan ik inkomen.

Een verspreking.

Maar vandaag noemde iemand mij Diederik?

Hoe komen ze erbij?

Ik kan mij namelijk verplaatsen in een Daniël.

En een Jonathan zal ik ook zomaar kunnen zijn.

Met Rogier heb ik leren leven.

Maar Diederik?

Dat voel ik me nou totaal niet.

Ik ben geen Diederik!

Een Marcel zou kunnen.

Of Henk van mij apart.

Desnoods noem je me Theo.

Maar alsjeblieft geen Diederik.

De gedachte alleen al.

Misschien overdrijf ik.

Doe ik nu een heleboel Diederiks te kort.

Maar ik heb niks met die naam.

Ik krijg allerlei rare associaties.

Op school had ik vast altijd tienen.

En blonk ik uit in algebra

Alleen met gym werd ik als Diederik altijd als laatste gekozen.

Een trauma voor de rest van mijn leven.

Nee, ik ben blij met mijn eigen naam.

Dat hebben mijn ouders destijds goed ingeschat.

Dus even voor de duidelijkheid.

Ik ben Reinier.

Om precies te zijn Johannes Reinier van Delden.

Dat bekt best lekker.

Al zeg ik het zelf.

Met alsnog mijn excuses aan Diederik.

Mocht hij dit lezen.

Ik ga behoorlijk met mijn tijd mee.

Zo heb ik een digitale camera.

Twee laptops.

En ik zit er zelfs aan te denken om een nog modernere telefoon te kopen.

Zodat ik altijd en overal online kan zijn.

Altijd bereikbaar.

Voor de rest van mijn leven.

Hmm..?

Ik weet eigenlijk niet of ik dat wel wil.

Je wilt toch ook wel eens even niet.

Maar ik merk dat ik behoorlijk verslaafd ben.

Ik check elke dag mijn email.

Wanneer ik wakker word.

Vlak voor ik naar mijn werk ga.

En bij het naar bed gaan.

Door de bank genomen drie maal daags.

Ook zit ik op facebook.

Zo verzamel ik vrienden.

Ik heb er al een heleboel.

Als je wint heb je vrienden, rijen dik, echte echte echte vrienden!

Ik bedoel het gaat lekker.

Mijn werk leuk.

Een vaste vriendin.

Een kamer met balkon.

Straks de lente weer.

Heerlijk.

Maar toch.

Af en toe voelt het alsof ik koordans.

Dat het zo maar plotsklaps voorbij kan zijn.

En ik geloof niet eens dat ik het erg zal vinden.

Soms ben ik toe aan een andere wereld.

Mijn eigen wereld.

Met een stapel boeken.

Een paar wandelschoenen.

En een typemachine.

Meer is niet nodig.

Ja, een beetje onderdak.

Wat geld.

Niet teveel.

Een beetje regelmaat.

Boterhammen met kaas.

En koffie.

Hoewel thee is ook goed.

En dan wakker worden wanneer het licht wordt.

In de middag een dutje.

Daarna een wandeling.

En bij thuiskomst aardappels en groente.

Het zijn af en toe van die uitvluchten in mijn gedachten.

Van die verlangens.

Daar doe ik niks aan.

Die zijn er nou eenmaal.

Zo zat ik dus van de week weer op internet.

Op dat facebook.

Vrienden te verzamelen.

En wie kwam er voorbij.

Marga Bult.

Marga Bult?

Ik moest even denken.

Maar het kwartje viel al snel.

Dat is die zangeres.

Die blonde weet je wel.

Die ooit in zo’n groepje zat.

Wat ze nu doet weet ik niet.

Maar ik geloof dat ze ook snel leeft.

Ze verzamelt ook vrienden.

Gaat ook met haar tijd mee.

Heeft vast ook een digitale camera.

En mogelijk meer dan twee laptops.

Zal ik haar toevoegen, dacht ik.

Echt, het schoot door mijn hoofd.

Maar ik was weer net op tijd.

Gelukkig wel.

Het besef was er nog.

Wat moest ik in hemelsnaam met Marga Bult.

En wie waren al die andere vrienden die ik in de loop der tijd had verzameld?

Volslagen onbekenden.

Althans, sommige ken ik vaag.

Van gezicht.

Van het voorbij gaan.

Maar echt kennen?

Nee, dat toch niet.

Dat zijn er maar enkelen.

Die mij kennen.

En waarvan ik aanneem dat ik hun ken.

Dat weet je nooit.

Maar ik vertrouw er maar op.

Maar Marga Bult.

Tja.

Dat gaat mij net te ver.

De telefoon ging.

De telefoon van mijn vriendin.

We verwachtten een belangrijk telefoontje.

Van de makelaar.

We hadden afgesproken dat zij um nam.

Maar zij stond onder de douche.

Dus nu moest ik.

Zal ik um gewoon over laten gaan?

Dan kan zij straks terug bellen.

Maar dat is ook zo laf.

Ik riep haar nog.

San!

Sandra!

Ze hoorde me niet.

Ik moest wel.

Goedemiddag, met Reinier van Delden spreekt u.

Zo neem ik normaal gesproken nooit de telefoon op.

Zo netjes duidelijk sprekend.

Meestal zeg ik hey of hoi.

Meestal heb ik dan ook vrienden aan de lijn.

Maar nu een makelaar.

Die we hebben ingehuurd.

Hij gaat dingen voor ons regelen.

Grote mensendingen.

En dat is nieuw voor me.

En dus een beetje eng.

Ik kan het wel.

Daar niet van.

Maar toch.

Goedemiddag Meneer.

Ja, inderdaad.

Nog steeds geïnteresseerd ja.

In principe hebben wij een concept ondernemingsplan.

Hier en daar moet het nog een beetje bijgeschaafd.

We hebben nog wat moeite met de getallen.

Wellicht kunt u ons daar in adviseren.

Ik hoor mijzelf praten.

Ik sta zelfs te kijken van mijzelf.

Ik moet er stilletjes om lachen.

Dat grote mensengedoe.

Moeilijke woorden voor simpele dingen.

Wij willen een café.

En zij willen het kwijt.

Dat is eigenlijk het enige.

Maar opeens gaat het over solvabiliteit.

De verhouding tussen het eigen vermogen en het vreemd vermogen op de balans.

Of liquiditeit.

Ook zo’n vreselijk woord.

Of je je vaste lasten wel kan betalen.

Allemaal grote mensen onzin.

Maar blijkbaar nodig.

Dus ik speel alsof.

Alsof ik ook een groot mens ben.

Terwijl ik gisteren nog duimen draaide.

In mijn neus pulkte.

En na het plassen mijn gulp vergeten was dicht te doen.

Was ik vandaag opeens een groot mens.

Die deed alsof.

Ik heb een zak met lege flessen.

De zak staat al enige weken bij mij op de gang.

Ik moet er eens mee naar een glasbak.

Maar er is er geen.

Dacht ik.

Tot dat ik er opeens een zag.

Vlak bij mij om de hoek nota bene.

Toen ik hem zag was ik als een kind zo blij.

Eindelijk kon ik mijn lege flessen kwijt.

Een voor een gooide ik ze er in.

Wit bij wit.

Groen bij groen.

Er waren ook flessen bij waar ik geen raad mee wist.

Van die statieloze flessen.

Van die ondefinieerbare.

Van waar je je van afvraagt hoe je er ooit aan bent gekomen.

Van een feestje nog.

Iemand die nog wat had staan en ook niet wist wat hij er mee aan moest.

Hij kon kwalijk met lege handen aan komen.

En op zo’n manier maakte hij nog enigszins goede sier.

Gezellig altijd.

Maar ik stond vertwijfelend met die fles in mijn hand.

In welk gat moest ie nou?

Het was geen wit en het was geen groen.

De fles hoorde nergens bij.

Eigenlijk een beetje zoals diegene die hem mij geschonken had.

Hij had het feestje van horen zeggen.

En mij kende die vaag.

Maar wist dat hij welkom was.

Het adres had hij van via via.

Van een kennis van een kennis.

En die en die zal er ook wel wezen.

En zo was het ook.

Ze waren er allemaal.

Kennissen van kennissen.

Van die statieloze.

Die eigenlijk nergens bij horen.

Ik lag ooit in een bed met zeven kussens.
Boven mijn hoofd hing een schilderij van Lodewijk de zoveelste.
Aan het voeteneind stond een kaptafel.
Het was een terug in de tijd ervaring.
Ik overnachtte in een kasteel.
Waar ik toevalligerwijs voor een klein prijsje een kamer had geboekt.
Ik voelde mij een prins uit een sprookje.
Of een ridder die ergens zijn intrek had genomen nadat hij strijd had geleverd aan het front en van zijn laatste goudstukken op zijn bestemming was aangekomen.
Zo lag ik er een beetje bij.
Moe maar voldaan.
Maar toch enigszins verbaast over al die weelderigheid om mij heen.
Zojuist had ik nog in een bad op pootjes gebadderd.
Waar ik kon kiezen uit minstens dertig soorten badschuim.
Terwijl ik al blij was met een stukje zeep.
Ik, die zichzelf altijd als een dubbeltje zag, was ineens een kwartje geworden.
Nu moest ik oppassen.
Niet overmoedig worden.
Denken dat je er al bent.
Het was allemaal maar schijn.
Gelukkig was ik mij er bewust van.
Ik was te onrustig voor een middagdutje.
Even een uiltje knappen was er niet bij.
Ik moest de boel verkennen.
Een boekenkast bleek een geheime deur.
Ook al weer zoiets wat je alleen van films kende.
Achter de deur zat een wenteltrap.
Zal ik?
Ik deed het.
De trap kraakte zoals een trap uit een kasteel hoort te kraken.
Onheilspellend.
Tegelijk wist ik dat er voor mij al vele toeristen de trap waren afgedaald en dat er na mij eveneens nog velen zouden komen.
Dus waar maakte ik mij druk om.
Met dat besef daalde ook ik de trap af.
De trap kwam uit in een keuken.
De vloer was van steen en zwart-wit geblokt.
Aan de muur hingen geweren en schilderijen van een of andere adellijke familie.
Op een tafel stond nog een blikje ice tea, wat er eigenlijk niet hoorde te staan.
Waarschijnlijk nog van een schoonmaker, die na het boenen van de vloer zijn dorst er mee had gelest en niet zo bezig was met de sprookjesachtige uitstraling van het kasteel.
Hij had vast meer aan zijn hoofd.
De keuken grensde aan een binnenplaats met een waterpomp in het midden.
Hoewel je weet dat ze het meestal nooit doen, probeer je toch even een ruk aan dat hengsel te geven in de hoop dat er water uit komt.
Om even dat nostalgische gevoel te krijgen.
Allemaal verspilde moeite.
Nog geen druppel.
De verveling sloeg toe.
Ik begon mij af te vragen wat die ridders in hun vrije tijd deden?
Een beetje kaatsen.
Ganzenborden.
Galgje.
Een potje schaken mogelijk?
Eens in de zoveel tijd een varken slachten.
En als het is zo uitkwam een heks verbranden.
Maar dan had je het wel gehad.
Verder was er niets te doen.
Het kasteel lag afgelegen.
En er was geen vertier.
Bovendien overnachtte ik er buiten het seizoen.
Vandaar dat de prijs meeviel.
Ik was er de enige.
En het weer sloeg om.
Met een soort van onvoldaan gevoel keerde ik terug naar mijn kamer die normalerwijs als bruidsuite werd gebruikt.
Een chambre superieure noemde men dat.
Om mij heen was van alles wat iemands anders hart begeerde.
Maar het was mijn hart niet wat er klopte.
In mij zat een rusteloos verlangen.
Heimelijk terugverlangend naar het front.
Liever morgen nog te sterven.
Dan hier de rest van mijn leven.

Men klaagt wel eens over een file.

Maar ik vind een file juist wel fijn.

Nou moet ik er wel bij zeggen dat ik nooit hoef te rijden.

Dat kan ik niet.

Mijn vriendin rijdt.

En ik zit er dan altijd naast.

Of achterin.

Net als een directeur.

Maar meestal zit ik voorin.

En kijk dan voornamelijk naar buiten.

Of ik zoek zenders op de radio.

Dat is eigenlijk mijn enige taak.

Zenders zoeken.

Ook hebben we een tomtom.

Maar daar krijg ik de zenuwen van.

Die mag zij bedienen.

Het enige wat ik dus doe is naar buiten kijken en hopen dat we in een file terecht komen.

Ik vind dat zo ontspannen.

Langzaam rijden en stilstaand verkeer.

Een genot werkelijk.

Even geen gejaagdheid.

En op de een of andere manier lijkt mijn vriendin het ook niet erg te vinden.

We keuvelen wat.

Eten topdrop.

Of pepermuntballen.

Die zij plotseling ergens vandaan tovert.

Op de radio wordt Toots Tielemans muziek gedraaid.

Alsof het zo moet zijn.

We zijn compleet in harmonie.

Af en toe vallen er stiltes.

En kijken we beiden naar buiten.

Dromen we wat.

En mijmeren we.

Wat staat je nog te wachten.

En wat is gepasseerd.

Het zijn zo van die gedachtes.

En in de file kan je ze de revue laten passeren.

Misschien moet ik ook maar eens mijn rijbewijs gaan halen.

En dan elke ochtend fijn in de file staan.

En het ’s avonds zo uitkienen dat je de avondspits ook nog even mee pakt.

Het zal er wel nooit van komen.

Ik zal altijd een bijrijder blijven.

Wiens enige taak het is om zenders te zoeken.

Om op zo’n manier de juiste snaar te raken.

En aldoor te hopen op een file.