Reinzaam

Lijnentrekker

Reinier — Thu, 08 Jul 2010 10:25:00 +0000

Ik was ooit lijnentrekker.

Ik weet niet of je weet wat dat is?

Ik wist het ook niet.

Het was een baantje via via.

Op een tennisbaan.

Op een zaterdagochtend zeven uur moest ik me melden.

Bij ene Mandy.

Zij deed de kantine.

En ik zal dan de banen doen.

Dat was de deal.

Dat had ik telefonisch zo afgesproken.

Geen idee wie ik aan de lijn had gehad.

Die zal later op de dag nog komen, zei die.

Mandy legde mij het een en ander uit.

Over de tennisclub.

De mensen.

En de gokkast in de kantine.

Waar ze zelf vrijwel direct na mijn inwerk vijf minuten achter ging zitten.

Ik moest eerst even saté rijgen had ze gezegd, alvorens ik de baan op kon.

Vijf kilo ijskoud vlees lag nu voor mijn neus.

Ik had nog nooit saté geregen.

En er werd niet bij verteld hoe of wat.

Ik was toch lijnentrekker?

Nu was ik opeens satérijger.

Ik had het gevoel dat er iets niet klopte maar ik was onmachtig om er wat van te zeggen.

Ik was groen als gras en Mandy door de wol geverfd.

Zij zat daar maar achter die gokkast.

Af en toe schonk ze een bak koffie in voor een verdwaalde tennisser.

En ik maar rijgen.

Mijn vingers waren er inmiddels bijna afgevroren.

Wanneer had ik pauze?

Wanneer zal die vent komen?

Hij klonk wel vriendelijk aan de telefoon.

Er schoten allerlei vluchtpogingen door mijn hoofd.

Maar wat zullen mijn ouders zeggen?

Ik moest volhouden.

Spoedig zou ik een volleerd lijnentrekker zijn.

Na een paar uur kwam de baas binnen.

Hij gaf Mandy een kus en riep vervolgens iets naar mij.

Iets in de trend van hé, daar zullen we hem hebben!

De lijnentrekker.

Hij kwam even bij me in het keukentje staan.

Hij vroeg of het goed ging en gaf me constant aanwijzingen hoe ik beter saté kon rijgen.

De stukjes vlees waren te groot.

Als het even kon wou die er ook nog wat aan verdienen, zei die.

Hij kleineerde me.

Alle vriendelijkheid was verdwenen.

Hou er maar mee op zei die na een poosje.

Dat wordt niks.

Ik moest mee naar de tennisbaan.

In mijn handen kreeg ik een soort van bezem en een stoffertje.

Kijk, zei die, die witte lijnen zitten onder het graffel, dus dan kunnen ze niet zien of die bal uit is.

En jij moet zorgen dat de witte lijnen weer zichtbaar worden.

Snap je?

Ja, dat snapte ik wel.

Ik kreeg er een zeker gevoel door.

Mijn zelfrespect kwam weer terug.

De baas liet mij even begaan en zag dat het goed ging.

Hij verdween weer terug naar de kantine.

Daar stond ik dan.

Met mijn bezem en mijn stoffertje.

Ik maakte de lijnen zichtbaar.

Ik voelde zelfs een zekere trots.

Ik kon iets.

Terwijl ik even daarvoor nog geen stukje vlees aan een stokje kon rijgen.

Maar nu was het dan zover.

Ik was lijnentrekker.

En de wereld lag aan mijn voeten.

Donovan

Reinier — Wed, 30 Jun 2010 11:52:23 +0000

Rechtse hobby’s

Reinier — Wed, 30 Jun 2010 10:48:35 +0000

Ik heb iets tegen veteranendag.

Het zal ongetwijfeld goed bedoeld zijn.

Maar ik heb er iets tegen.

Het voelt gewoon niet goed.

Al die militairen in de stad.

Die vliegtuigen hoog in de lucht.

Dat wapengekletter.

En dan al die mensen langs de kant.

Die maar juichen.

Alsof er iets te vieren valt?

Nogmaals.

Het zal ongetwijfeld goed bedoeld zijn.

Maar ik heb er iets tegen.

Natuurlijk, zij die streden tegen het fascisme.

Niks dan lof.

Ook van mijn kant.

Mensen die ondubbelzinnig hun leven gaven.

Dat verdient diep respect.

Daar dien je voor te buigen.

Maar je moet het militair zijn niet gaan verheerlijken.

En daar begint het een beetje op te lijken.

Op het Malieveld stond allerlei wapentuig.

Tanks.

Mitrailleurs.

Bazooka’s.

Er was zelfs een stormbaan.

Voor de kinderen.

Konden ze lekker ravotten.

Militairtje spelen.

Het zal ongetwijfeld goed bedoeld zijn.

Maar ik heb er iets tegen.

Het voelt gewoon niet goed.

Elk jaar wordt het drukker.

Er komen steeds meer veteranen bij.

En dat was prachtig.

Werd gezegd.

Zo konden jong en oud ervaringen delen.

De een die was in Libanon geweest.

De ander net terug uit Afghanistan.

En ergens op het Malieveld zat een verschrompeld hoopje armoe in een rolstoel.

Hij had ook gevochten.

Een journalist deed een poging hem te interviewen.

Het was rechtstreeks op tv.

De arme man stamelde een paar woorden.

Ze zijn allemaal dood.

Hij huilde.

En kon nauwelijks iets uitbrengen.

Dit was blijkbaar slecht voor de beeldvorming en snel werd er overgeschakeld.

Weer zagen we marcherende soldaten.

Jeeps met blije oude mannetjes er op.

En de Prins van Oranje die salueerde.

Mooie beelden.

Voor de naïeveling.

De soldaat in spé.

Misschien zit ik er naast hoor?

Misschien moet ik er niet te zwaar aan tillen.

Maar het voelt gewoon niet goed.

Al die militairen in de stad.

Die vliegtuigen hoog in de lucht.

Dat wapengekletter.

En dan al die mensen langs de kant.

Die maar juichen.

Alsof er iets te vieren valt?

De Hindoestaanse vrouw en ik

Reinier — Tue, 29 Jun 2010 11:12:42 +0000

Ik was onderweg en dacht wel duizend dingen.

Een man waste de ramen.

Dat moest ik ook eens.

Maar al snel was ik weer duizenden gedachtes verder.

En kwam het er weer niet van.

De tram miste ik net.

Ik onderging het gelaten.

Op het roestvrijstalen bankje nam ik plaats.

Wachtte geduldig.

Naast mij kwam een Hindoestaanse huisvrouw zitten.

Een tas met boodschappen hield ze klemvast.

Het was midden op de dag en er zal zo wel weer een nieuwe tram aan komen.

Ondertussen zagen we het leven aan ons voorbij gaan.

Aan de overkant zagen we een avondwinkel zitten.

Met beltegoed en Turks brood.

Daarnaast zat een vaag café.

Het zag er weinig gezellig uit.

Voor de deur stond een jongeman.

Hij rookte zenuwachtig sigaretjes.

Ondertussen telefoneerde hij.

Een meisje kwam voorbij.

Zeventien leek ze.

Opgemaakt en uitgedost.

Ik dacht die gaat vast bij het café naar binnen.

Ik hield mijn hart vast.

Maar ze liep door.

Gelukkig maar.

Ik voorzag problemen.

Een leven vol ellende.

Maar ze liet het achter zich.

En verdween uit zicht.

Ik stond is op en keek of ik de tram al zag.

Niet in de verste verte.

De Hindoestaanse vrouw boog wat voorover.

Zij keek ook waar die bleef.

We moesten blijkbaar nog even geduld hebben.

Dat hadden we.

Weer keken we naar de overkant.

Naar de huizen op de eerste en tweede etage.

Het grootste gedeelte stond er leeg.

Vuile vitrages hingen er voor de ramen.

Zouden er nog wel eens mensen komen?

Misschien om de post op te halen.

Ik stelde me voor hoe het er binnen uit zou zien.

Wellicht nog een sky leren bank in de voorkamer.

Een leeg pijpje bier op een bijzettafeltje.

Oude schuifdeuren waar ooit glas en lood in zat.

En een bed zonder spiraal.

De liefde was er al lang niet bedreven.

Zo verdeden we onze tijd.

De Hindoestaanse vrouw en ik.

De tram kwam en we waren weer bij de les.

De ramen moesten eens gewassen.

Maar al gauw waren we weer duizenden gedachtes verder.

Gheorghe Zamfir

Reinier — Wed, 16 Jun 2010 13:52:52 +0000

Enge buurvrouw

Reinier — Wed, 16 Jun 2010 13:46:41 +0000

Ik heb een enge buurvrouw.

Ben zelfs een beetje bang voor haar.

Ze woont schuin tegenover mij.

Is in de zestig.

En in haar haar draagt ze een knot.

Net zoals ik, zit ook zij zo nu en dan op het balkon.

We genieten dan allebei op onze eigen manier.

Zij leest een boek.

De statenbijbel als ik het goed heb.

Het is in ieder geval een kolossaal boekwerk wat op haar knieën rust.

Ik zit op een krukje.

Rook een sigaretje.

En luister naar Gheorge Zamfir.

De bekende panfluit kunstenaar.

En dan gaat het meestal mis.

Ik heb nogal eens de neiging om hem dan harder te zetten.

Er van uitgaande dat iedereen dat waardeert.

In mijn beleving komt iedereen in een soort van ruststand.

Even de boel de boel.

In die zin ben ik eigenlijk een buurtmanager.

Ik voel precies aan wat mijn buren willen horen.

Althans dat denk ik dan.

En in die gedachte word ik vaak gesteund door buren die mij complimenten geven over mijn muziekkeuze.

Ik ben weer helemaal tot rust gekomen, zeggen ze dan.

Voor mij alleen maar een bevestiging dat ik mijn zendingswerk moet voortzetten ten einde de hele samenleving tot rust te manen.

Maar mijn enge buurvrouw gooit altijd roet in het eten.

Zodra ik de muziek harder zet veert zij op uit haar stoel.

Demonstratief staat ze met haar handen in haar zij mij aan te turen.

Ze zegt niks.

Schreeuwt niet of wat ook.

Ze staat er stokstijf in een zwart gewaad.

En dat is best wel beangstigend.

Alsof ik in de ogen van de duivel kijk.

Toch doe ik net of ik haar niet zie.

Maar als ik na vijf minuten weer eens kijk, staat ze er nog steeds.

Onbewogen, als een herder van de Heer.

Ik begin mij schuldig te voelen.

Zit ik dan fout?

Maar ze indoctrineert me.

Haar ogen priemen in mijn ziel.

Ik raak buiten mijn bewustzijn.

En word gereinigd.

Gehersenspoeld.

En zonder dat ik het zelf goed en wel door heb zet ik de muziek wat zachter.

De Here heeft nog steeds zijn invloed.

Met de duivel als zijn handlanger.

Cowboy

Reinier — Wed, 16 Jun 2010 01:10:28 +0000

Ik draai de laatste tijd alleen nog maar westernmuziek.

Want daar word ik weeïg van.

Vooral als die zangeressen gaan neuriën.

Dan heb ik het helemaal niet meer.

Iets onoverwinnelijks komt bij me naar boven.

Ik zal ze krijgen, denk ik dan.

Wie ik daar precies mee bedoel weet ik dan niet.

Maar dat er in mij een cowboy schuilt, is haast wel zeker.

Een cowboy op weg naar zijn beloofde land.

Welk land is mij ook een raadsel.

Maar ergens voel ik dat ik onderweg ben.

Weliswaar zonder revolver.

En zonder paard.

Meestal ben ik lopend.

Af en toe neem ik de tram.

Een soort van moderne cowboy.

Alleen niemand ziet het.

De mensen moesten is weten.

Maar ik neem het de mensen niet kwalijk.

Wat weten ze nou van mij.

Zo goed als niks.

Ik zie er gewoon uit.

Niet bepaald als een cowboy.

Ik was om de dag mijn haar.

Strijk elke dag mijn overhemd.

En poets eens per week mijn schoenen.

Maar diep van binnen wil ik banken overvallen.

Premiejager worden.

Bordelen bezoeken.

Eigenlijk wil ik diep van binnen Clint Eastwood zijn.

En altijd raak schieten.

Een dragelijker bestaan

Reinier — Tue, 15 Jun 2010 09:38:13 +0000

Ik was mijn draai weer eens kwijt.

Maar ik geloof dat ik hem weer gevonden heb.

Een gedoe soms.

Toch word je er gaandeweg steeds beter in.

Je draai vinden.

Het is een kwestie van de zeilen bijzetten.

En je kompas weer volgen.

Over het algemeen kom je dan behouden aan.

Waar je ook op af stevent.

Toch zijn er zaken die me aan het denken zetten.

Dat de twijfel toeslaat.

Dat ik prakkiseer.

Ditmaal in groter verband.

Het gaat eens niet om mijzelf.

Meer om de wereld waar in ik leef.

Ik vind um zo verhard.

Dat was hij altijd al, dat weet ik ook wel.

Maar het wordt nu wel aangewakkerd.

Of dat nu duistere krachten zijn?

Of simpelweg een strategie.

Van bovenaf opgelegd.

Ik heb geen idee?

Maar er is echt iets aan de hand.

Zet de tv maar eens aan.

(beter zet je hem uit)

Of volg discussies op het internet.

Mensen zeiken elkaar zo af.

Vaak zo ongefundeerd.

Alsof je het per se niet met elkaar moet eens zijn.

Iedereen verdedigd zijn eigen hachje.

Tot op het bot lijkt het wel.

Er is geen ruimte voor compromis.

En waar het nou aan ligt?

Ik heb er wel zo mijn gedachtes over.

Het is dat huis waar je in leeft.

Je hypotheek.

Je nieuwe tv.

Je nieuwe keuken op afbetaling.

Je dubbele baan.

Alles voor een beter leven?

Een dragelijker bestaan.

Maar is dat niet de wereld op zijn kop?

Een mens leeft bij de gratie van herinneringen.

En hoe mooier de herinnering, hoe mooier je leven.

En al die dingen die ik zojuist opsomde, dat zijn zaken van plastic.

Slechts tijdelijke kicks.

Die uiteindelijk een leeg gevoel achterlaten.

Ik denk dat het zoiets is.

En met een lege maag kan je niet goed functioneren.

Kan je niet handelen.

Kan je niet nadenken.

En geef je ongefundeerde opmerkingen.

Kwetsend vaak ook.

Maar, enfin.

Ik was mijn draai weer eens kwijt.

Maar ik geloof dat ik um weer gevonden heb.

Nu de wereld nog.

Schoothondje

Reinier — Wed, 31 Mar 2010 10:23:52 +0000

Ken je dat?

Dat je soms mensen tegen komt die je eigenlijk niet tegen wil komen.

Niet dat je ze niet mag of zo.

Maar je hebt er gewoon even geen zin in.

Meestal ben je dan net onderweg naar je werk of zo en zit je met je gedachtes ergens anders.

Juist op dat soort momenten kom je ze vaak tegen.

Een kans om ze te ontwijken is dan vaak al verkeken.

Vaak staan ze bij een tramhalte of je komt ze tegen in een supermarkt.

Van die vage kennissen.

Ooit is op een feestje ontmoet of zo.

Je het precies herinneren kan je het niet meer.

Waarschijnlijk heb je toen overmoedig dingen verteld die je een dag later vast anders had gezegd.

Maar bij die mensen is het blijven hangen.

Het overkomt mij nogal eens.

Nou weet ik mij er altijd wel weer uit te praten.

Vaak met van die standaard opmerkingen.

Van, oh ja, dat is waar ook en alles goed verders?

Dan blijf ik gewoon die aardige jongen die ik toen ook op dat feestje was.

Ze zijn altijd blij me te zien en hangen hele verhalen op.

Meestal begint er dan wel weer wat te dagen.

Na enige tijd haal ik ze dan weer voor de geest.

En komt hun hele verhaal weer naar boven.

Zo kwam ik een tijd terug iemand in een bar tegen.

Zijn gezicht kwam me enigszins bekend voor.

Maar het was wel van lang geleden.

Hij stak meteen van wal.

Weet je nog, zei die.

Toen met Marco en Michel.

Gingen we naar die camping.

Op Kijkduin.

Goh, wat hebben we gelachen toen.

Ik begon in mijn geheugen te graven.

Er begon mij heel ver weg iets te dagen.

Het moet zeker tien jaar terug zijn.

Toen ik in een roes leefde.

Bijna elke dag was het feest.

En op een van die dagen belandde ik inderdaad op een camping.

Maar in mijn herinnering was daar niks bijzonders aan.

Elke dag belandde ik toen wel ergens waarvan ik mij de volgende dag afvroeg hoe ik daar in hemelsnaam beland was.

Dus het kan zo maar zijn dat we toen erg gelachen hadden.

Voor hem was het blijkbaar onvergetelijk.

Hij begon over dat meisje.

Je weet wel die dikke?

Zijn we toen na afloop nog wat gaan drinken.

Kwam onverwachts die vader ineens thuis.

Met die maffe bril op zijn neus.

En die moeder met dat schoothondje.

Toen zei jij nog dat je wel even die hond uit wou laten.

Zei ik dat?

Ik weet er echt niks meer van.

Van die camping wist ik nog wel.

Maar van dat schoothondje?

We praatte nog even door.

Ik vroeg wat hij nu deed.

Hij woonde in Frankrijk.

Was nu in Nederland.

Voor zaken.

Verder was hij getrouwd en had twee kinderen.

Hij was redelijk gelukkig zei die.

Lekker stabiel.

Huisje, boompje, beestje.

Beestje?

Toch geen schoothondje, vroeg ik.

Hij lachte wat schaapachtig en praatte er een beetje omheen.

Ik zei, joh, als je maar gelukkig bent.

Daar gaat het toch om.

En met zijn wijsvinger schoof hij zijn hippe bril wat rechter op zijn neus en leek even te twijfelen aan de situatie waar die in verkeerde.

Die goeie ouwe tijd, mijmerde hij.

Tja, die goeie ouwe tijd.

Verlossing

Reinier — Tue, 23 Mar 2010 08:48:09 +0000

Ik zat ooit in een ontbijtzaal.
Het was in een gewezen school.
Of een internaat of iets dergelijks.
Nu was het dan een hotel.
Zonder sterren nog.
Het galmde er.
Wanneer je er een stoel verschoof maakte dat een eenzaam geluid.
Bijna een soort schreeuw om hulp.
Alle materialen van weleer waren nog aanwezig.
Het schoolbord.
De lessenaar.
En de bel.
Die aangaf dat het ontbijt voorbij was.
Het klonk als een luchtalarm.
Ik kreeg er in ieder geval de zenuwen van.
We sliepen in klaslokalen.
Nu hadden ze er stapelbedden neergezet.
Aan de wand hingen nog steeds van die foto’s die een blik op de buitenwereld gaven.
Een sprankje hoop voor de kinderen die er destijds toe veroordeeld waren.
Maar tijd om te dromen zal er wel niet geweest zijn.
Ik sloot mijn ogen en hoorde er het klassikaal opdreunen van de naamvallen,
mit, nach, bei, seit, von, zu, aus.
Wie het niet bij kon benen werd wel even apart genomen.
En het er even hardhandig ingeprent.
Blijf jij maar even na.
Dan wist je het wel.
Later zal je ons dankbaar zijn.
Voor sommige vast maar anderen liepen er schade op.
Bidden op je knieën.
Het heilige kruis aanschouwend.
En hopen op verlossing.
Ik ben blij dat ik van een aantal generaties later ben.
En het voor mij slechts één overnachting was.
Als onderdeel van een vakantie.
Maar je kon er het leed nog voelen.
Ontsnappen was niet mogelijk.
Een muur gaf de grens aan met de boze buitenwereld.
Gelukkig hadden ze die gesloopt.
En kon ik mijn weg voortzetten.

Bedenkingen

Reinier — Mon, 22 Mar 2010 23:45:19 +0000

Er komen soms mensen in de zaak die je niet kent.

Waar je niks van af weet.

En dan ga je maar een beetje gissen.

Als je de tijd heb dan.

Meestal ben je in de weer.

Er is altijd wat te doen achter de bar.

Een glaasje spoelen.

Een tafeltje bedienen.

En een praatje maken.

Dat zijn zo van die dingen die een barman doet.

Maar soms zijn er van die verloren uurtjes.

Dat je je ogen even de kost kan geven.

En je gedachtes vooral.

Of je bedenkingen.

Het is maar net hoe je het ziet.

Zo komt er af en toe een man, zo eens in de maand, waar ik geen hoogte van kan krijgen.

En dan wordt het gissen.

Dan laat ik mijn fantasie de vrije loop.

Het is opzeker een man die met vervroegd pensioen is gegaan.

Maar nu loopt ie met zijn ziel onder zijn armen.

En zijn vrouw zal wel gezegd hebben dat ie de deur is uit moet.

Ze wordt vast gek van hem.

Hij zit maar op de bank de hele dag.

Doet niks anders dan zappen.

En kankeren.

Op alles wat voorbij komt.

Daarom gaat hij liever de deur niet meer uit.

Het land verloedert.

En hij kan het niet aanzien.

Een knoop vormt zich in z’n onderbuik.

Het begin van zijn einde.

Nog wel gaat hij soms nog naar zijn stamkroegje.

Waar er meer zitten zoals hij.

Ze pulken aan bierviltjes.

Draaien shagjes van gruis.

En hebben allen last van obstipatie.

Maar daar praat men dan niet over.

Angst is wat hun lijdt.

Of waar ze aan lijden.

Angst voor het onbekende.

En in zekere zin snap ik ze wel.

Hun buurt is niet meer de hunne.

Ze ruiken allemaal enge geurtjes.

En bovendien is er al vijf keer ingebroken.

Dan is een ruk naar rechts snel gemaakt.

Helemaal als er iemand iets zegt wat zij voelen.

Het zo verwoord dat je er niet omheen kan.

De feiten spreken voor zichzelf.

Maar ik weiger zo te denken.

Zij zijn dezelfde die destijds geloofde dat de wereld plat was.

En dat je er af kon vallen.

Maar inmiddels weten we dat de aarde rond is.

En dat mensen van heinde en verre naar hier komen.

Omdat het hier beter is.

En geef ze is ongelijk.

Zijn wij in wezen niet allemaal nomaden?

We trekken van de ene naar de andere plek.

Er gaat vaak alleen wat tijd mee gemoeid.

Soms wel een paar eeuwen.

En als je dan een tijdje ergens woont denk je dat die plek van jou is.

Maar uiteindelijk zou je er achter komen dat je je weelde met de anderen moet delen.

Zij willen ook mee profiteren.

Natuurlijk, er moeten wel spelregels zijn.

Daar zijn we het over eens.

Maar alles vergt tijd.

En tijd hebben we zat.

Gek misschien.

Maar als in een roes kwam die gedachte bij me op.

Bij het zien van die man.

En die ik nooit wil zijn.

Lente

Reinier — Wed, 10 Mar 2010 13:49:45 +0000

Het is ergens in de middag.
In mijn sigarettenpakje zitten nog maar twee peuken.
Een aansteker vind ik in de zak van mijn groene badstofochtendjas die ik ooit van mijn moeder kreeg toen ik op mijn zelf ging wonen.
Nu bijna twintig jaar terug.
De ochtendjas zit nog als gegoten.
Wel is hij iets versleten door het vele wassen.
Hij is ook niet meer zo dik als die ooit was.
Vroeger voelde het alsof je een deken omsloeg.
Nu is het meer een laken.
Toch voldoet hij nog en ik zal hem vermoedelijk vast nog wel een poosje blijven dragen.
Het enige verschil met vroeger is dat ik de ochtendjas nu meestal ’s middags draag.
Verder is er niet veel veranderd.
Nog steeds heb ik altijd net te weinig sigaretten en nog steeds zoek ik naar een aansteker.
Deze keer vond ik hem dus in mijn ochtendjas.
Enigszins wat achterloos probeer ik mijn sigaret aan te lichten.
Er niet bij nadenkend dat de aansteker het gisteren ook al niet deed.
Ik blijf net zolang proberen tot dat ik er eelt van op mijn duim krijg.
Uiteindelijk besluit ik maar naar de geiser te lopen.
Die biedt altijd uitkomst.
Zo ongeveer sta ik elke dag op.
Ik zet een bakkie koffie en draai een LPtje.
Ella van Andre Moss.
Schuif de gordijnen open en zie dat de zon schijnt.
Het wordt eindelijk lente bedenk ik me.
Ik heb er zin in en zit vol goeie voornemens.
Het balkon weer eens opruimen.
De douche eens een likje verf.
En die acceptgiro eens betalen.
Het is een beetje achter de feiten aanlopen maar zolang je dat maar accepteert is het leven best dragelijk.
Sterker nog, het leven is bij tijd en wijle geweldig.
Zeker zo’n dag als vandaag.
Wanneer die zon zo lekker schijnt.
Er een fijn muziekje klinkt.
En de meeuwen op mijn balkon moeten wijken voor de mussen.

Tata Mirando

Reinier — Wed, 10 Mar 2010 04:15:33 +0000

In het hier en nu leven

Reinier — Wed, 10 Mar 2010 03:52:06 +0000

Vandaag weer eens linea directa naar huis gegaan.

Ik wil namelijk wel eens ergens blijven hangen.

Ook al is het na sluitingstijd, ik vind altijd wel een adresje waar ze nog schenken.

Onder het mom van nog eentje dan.

Wetende dat ik mijzelf in de maling neem.

Het worden er altijd meer.

Maar het is zo verleidelijk soms.

De dorstige mens.

Ik ben er een van.

Maar men heeft het wel eens over het “in het hier en nu leven”

Het lukt mij het best na sluitingstijd.

Ik kan het niet helpen.

Het is echt zo.

En alleen de dorstige mens weet waarom.

Het valt niet uit te leggen.

Het is een gevoel.

Helemaal als je met gelijkgestemde aan de bar zit.

Meestal ontstaat er een soort van saamhorigheidsgevoel.

En als dan ook nog de kastelein het gevoel kan beamen, zit je helemaal goed.

Iedereen in het zelfde schuitje.

Iedereen wacht op wat komen gaat.

Maar niemand heeft haast.

Zo zat ik van de week, in wat ik tegenwoordig mijn stamkroegje noem.

Ogenschijnlijk stelt het niet veel voor.

Een bar met een paar barkrukken en een piano in de hoek.

Een poster van een popgroep die al lang uit elkaar is.

En toiletten met groene jaren tachtig tegels.

Meestal staat ook zelfs nog de tl verlichting aan.

Alsof die zo dicht gaat.

Toch heeft de tent sfeer.

Een jazzachtig deuntje klinkt er op de achtergrond.

Iedereen praat wat met elkaar.

We zijn het allemaal eens.

Dan plotseling komt er een groep zigeuners binnen.

Van die echte.

Met glimmende schoenen.

Daar herken je ze meestal aan.

De meeste zijn zeer muziekaal.

De nacht begint bijna op een film te lijken.

Zo’n surrealistische.

Een van de zigeuners kruipt achter de piano.

Weer een ander haalt ergens een viool vandaan.

En de derde gaat met de pet rond.

De kastelein schenkt de glazen nog eens vol en verteld mij dat de pianist een ADHD’er is.

Als hij eenmaal begint met spelen schijnt hij niet te stoppen.

En zo geschiedde.

Er word een waar concert gegeven.

Waar niemand het program van kent.

We zijn er stil van.

Een enkeling pinkt zelfs een traantje weg.

Hoe moet je dit morgen uitleggen.

Ja, nog even wat wezen drinken.

Ja, het was wel gezellig zeg je dan.

De details laat je maar achterwegen.

Niemand zal je begrijpen.

Ze denken er vast het hunne van.

Ik neem ze dan ook niets kwalijk.

De onwetenden.

De niet dorstige mens.

Maar als je het hebt over het “in het hier en nu leven”.

Lukte het die nacht.

Na sluitingstijd.

Een zekere hoop

Enkeling — Wed, 24 Feb 2010 02:49:33 +0000

Het was fijn vanavond.

Niet dat dromen uit kwamen vanavond.

Maar het was simpelweg fijn.

Ik zat in mijn stamkroegje.

Zag iemand die ik lang niet gesproken had.

Hij had het kroegje ook ontdekt.

Sinds kort heeft het een nieuwe eigenaar.

En er verschijnen steeds meer vrije geesten.

Zo ook die vriend van mij.

Of een kennis meer.

Het hart op de juiste plek.

Een beetje excentriek.

Het haar wat door de war.

Maar een leven zonder concessies.

Zijn droom najagend.

Wat die droom ook mag wezen.

Maar in ieder geval iemand met een zekere hoop.

Daar zijn er te weinig van these days.

Maar er komen betere tijden.

Wie zong dat ook al weer?

Enfin, de avond voorderde.

Gedachtes werden gedeeld.

Zo nu en dan werd er geklonken.

En we droomden gaande weg.

Een meisje kwam naast me zitten.

Drie en twintig was ze.

Ze bleek een moedertje te zijn.

Twee maanden geleden verlaten door haar man.

Zonder ooit getrouwd te zijn.

Een kind van zeven maanden bleef achter.

Het contact was nog wel goed met de vader.

Maar toch bleek het een lastpak.

Hij verzuimde nogal met gemaakte afspraken.

Ik kon alleen maar goede raad geven.

Meer kon ik niet.

Achter de bar stond een zigeuner.

Een echte, die normaal viool speelt.

Met glimmende schoenen.

Maar een chronisch geldgebrek.

Vandaar dat hij er biertjes tapte.

Het moedertje lonkt naar hem.

Alle goede raad ten spijt.

Ik praatte maar eens wat met de eigenaar.

Hij stond net zijn geld te tellen.

In zijn broek een erectie door zijn zojuist verdiende centen.

Ik vraag me af waar ik sta.

Ga ik voor de centen.

Of jaag ik ook die droom na.

Wat het ook wezen mag?

Stacaravan

Enkeling — Tue, 23 Feb 2010 14:19:31 +0000

Ik ga mijn bed wegdoen.

Het is genoeg geweest.

Er valt geen eer meer aan te behalen.

Ik koop ter zijner tijd wel weer een nieuwe.

Voorlopig slaap ik alleen nog op een matras.

Maar binnenkort doe ik ook die weg.

Dan is er alleen nog maar het laminaat.

Dat kan best voor een paar nachtjes.

Bovendien slaap ik in het weekend altijd bij Sandra.

Mijn vriendin.

Zij heeft een bed zo groot als haar hele slaapkamer.

Een nachtkastje past nog maar net.

Slechts aan één kant kan je er langs lopen.

De muren heeft zij rood geverfd.

Her en der hangt er een fotootje.

Van ons en van poezen waar ze ooit voor zorgde.

Het is er altijd aangenaam vertoeven.

Sowieso dat hele huis van haar.

Het is niet groot.

Het is maar een zoldertje.

Maar alles voor haar zelf.

Het is eigenlijk net een stacaravan.

Maar dan op drie hoog.

Het keukentje is anderhalf bij anderhalf.

Met tegeltjes die loslaten.

Je kan maar net je kont er in keren.

Toch telkens weer komen er de heerlijkste gerechten uit.

Dan het toilet.

Zonder zwevende pot.

Maar nog gewoon met een ouderwetse stortbak en een doortrektouwtje waar je soms twee keer aan moet trekken.

Het deert me niet.

Het ruikt er altijd fris.

Naar Vim meestal.

Bij het betreden van de woonkamer valt meteen de rode sofa op.

Het is een knoert van een bank.

Er normaal op zitten is niet mogelijk.

Het is namelijk design.

Je hangt er of je ligt er op.

Waarschijnlijk ooit in een opwelling gekocht.

Om het huis wat op te leuken.

Desalniettemin ligt ie heerlijk en voldoet hij aan de standaard eisen van de moderne mens.

Het is altijd goed om daar te zijn.

De eerste vijf minuten moet ik wel altijd even wennen.

Al was het alleen maar van die trap.

Maar ook mijn werk soms.

Het contrast is namelijk zo groot.

Doordeweeks praat ik met hoogwaardigheidsbekleders.

Schenk ik elke avond weer de glazen vol.

Zitten we in zekere zin in het zelfde schuitje.

Maken we lange dagen.

Of nachten liever gezegd.

Ik ervaar het als een ratrace.

Er komt soms geen einde aan.

Maar daar is dan toch weer het weekend.

En vlucht ik naar de camping.

Oftewel het huis van mijn vriendin.

De stacaravan.

Op drie hoog.

Met het Binnenhof in de verte.

Beeldvorming

Enkeling — Tue, 16 Feb 2010 00:19:14 +0000

The Mark of a Man

Enkeling — Tue, 09 Feb 2010 13:16:52 +0000

Fresh Up

Reinier — Tue, 09 Feb 2010 12:56:49 +0000

Net even opzoek geweest naar aftershave.

Old Spice zocht ik.

Nergens te vinden.

Zeker zes drogisterijen gehad.

Overal uit het assortiment.

Verdomme dacht ik.

Ik wou gewoon even die geur opsnuiven.

Die geur van vroeger.

Mijn oma had het namelijk in een kastje staan.

Van mijn opa nog.

Kon ze er af en toe nog eens aan ruiken.

Het hele huis rook er naar.

Waarschijnlijk rook ze vaak.

Maargoed, nergens te vinden dus.

Dan maar opzoek naar iets wat er op leek.

Iets wat in de buurt kwam.

Ik ging de schappen langs.

Zag een groen doosje staan.

Fresh Up stond er op.

Voor slechts vier negen en negentig.

Dat zou wel eens wat kunnen zijn.

Ik maakte het groene doosje open.

Dat was nog een heel gepiel trouwens om zoiets netjes te doen.

Maar het lukte.

Vakkundig haalde ik het flesje uit de verpakking.

Het was een vierkant flesje met een eveneens vierkante dop.

Het bleek een aftershave depper te zijn.

Dus dan smeer je niet maar dan dep je.

Dat was nieuw voor mij.

Ik kende het niet.

Na enige tijd het flesje bestudeerd te hebben, rook ik er eens aan.

Wauw, wat een sensatie!

Dit kwam heel dicht in de buurt.

Beelden kwamen boven:

Waslokalen op van die campings.

Kapperszaken van vroeger.

Doucheruimtes in zwembaden.

En mijn leraar Duits op maandagmorgen.

Het waren allemaal flitsen.

Een terug in de tijd ervaring.

Snel deed ik het flesje terug in de verpakking en rekende af.

Vervolgens huppelde ik naar huis.

Eenmaal thuis ritste ik de verpakking open.

Ik depte de aftershave op mijn kin, onder mijn neus en op mijn wangen.

Weergaloos gewoon.

Wat een ervaring.

Alles kwam terug.

Ook de rot ervaringen.

Zoals die commandant uit het leger.

Die je ’s ochtends je nest uit schreeuwde.

Hij had er zichtbaar lol in.

Of inderdaad, die leraar Duits.

Met zijn geruite broek en zijn snorretje.

Stuk voor stuk vreselijke herinneringen.

Op een bepaalde manier dan.

Ik heb ze allemaal overleefd.

En nu lig ik dan prinsheerlijk op de bank.

Mijn angsten de baas te zijn.

Heerlijk.

Die frisse, verkwikkende geur van Fresh Up!

Van wie ik hou

Reinier — Tue, 09 Feb 2010 01:55:36 +0000

Ik vond een fotootje.

Van mij en mijn vriendin.

Het zat in mijn borstzakje.

Ik was het bijna vergeten.

Het is een prachtig fotootje.

Ze zit bij mij op schoot.

In haar armen heeft ze een bos rozen.

Ik hou haar krampachtig vast.

Zij kijkt mij van opzij aan.

Verliefd

Ik eeuwig twijfelend kijkend in de camera.

Beneveld door de drank.

Gelukkig ben ik wel.

Dat kan ik zien.

Daarom was ik blij dat ik het fotootje tegenkwam.

Omdat ik het soms bijna vergeet.

Van wie ik hou.

En waarom ook al weer.

Alleen maar om dat ik naar dat fotootje keek.

Het werd me in ene weer duidelijk.

Luisterend naar Herman van Veen.

Die man werkt helend:

“En vandaag is het vandaag de elfde”

“En hij is precies het zelfde”

“Als de twaalfde en de tiende”

“Ik kreeg wat ik verdiende”

“Rozengeur en maneschijn”

Ze zit in het buitenland nu,

De eerste week trok ik het wel.

Ik dacht, ik ga er lekker op los.

Maar nu er een week verstreken is.

Twijfel ik.

“Je hebt me van de kroegen en de eenzaamheid gered”

Zo is het maar net.

Niet dat ik het zelf niet kan.

Maar jij geeft net dat beetje meer wat anderen missen.

Ook al bedoelen ze het goed.

Toch zijn het voornamelijk lege hulzen.

“Lieg niet over Liefde, iets dat je voelt of dat je zou willen voelen”

Altijd rond dit tijdstip.

Zo rond middernacht.

Raken die teksten me.

Zonder sentimenteel te worden.

Het zijn wel waarheden.

Ik voel ze diep van binnen.

En ik kan de kracht ervan niet ontkennen.

“Ik heb dat tedere gevoel, voor elke vrouw, voor elke man”

“Die in volkomen weerloosheid een ander mens beminnen kan”