Reinzaam

Een zekere hoop

Enkeling — Wed, 24 Feb 2010 02:49:33 +0000

Het was fijn vanavond.

Niet dat dromen uit kwamen vanavond.

Maar het was simpelweg fijn.

Ik zat in mijn stamkroegje.

Zag iemand die ik lang niet gesproken had.

Hij had het kroegje ook ontdekt.

Sinds kort heeft het een nieuwe eigenaar.

En er verschijnen steeds meer vrije geesten.

Zo ook die vriend van mij.

Of een kennis meer.

Het hart op de juiste plek.

Een beetje excentriek.

Het haar wat door de war.

Maar een leven zonder concessies.

Zijn droom najagend.

Wat die droom ook mag wezen.

Maar in ieder geval iemand met een zekere hoop.

Daar zijn er te weinig van these days.

Maar er komen betere tijden.

Wie zong dat ook al weer?

Enfin, de avond voorderde.

Gedachtes werden gedeeld.

Zo nu en dan werd er geklonken.

En we droomden gaande weg.

Een meisje kwam naast me zitten.

Drie en twintig was ze.

Ze bleek een moedertje te zijn.

Twee maanden geleden verlaten door haar man.

Zonder ooit getrouwd te zijn.

Een kind van zeven maanden bleef achter.

Het contact was nog wel goed met de vader.

Maar toch bleek het een lastpak.

Hij verzuimde nogal met gemaakte afspraken.

Ik kon alleen maar goede raad geven.

Meer kon ik niet.

Achter de bar stond een zigeuner.

Een echte, die normaal viool speelt.

Met glimmende schoenen.

Maar een chronisch geldgebrek.

Vandaar dat hij er biertjes tapte.

Het moedertje lonkt naar hem.

Alle goede raad ten spijt.

Ik praatte maar eens wat met de eigenaar.

Hij stond net zijn geld te tellen.

In zijn broek een erectie door zijn zojuist verdiende centen.

Ik vraag me af waar ik sta.

Ga ik voor de centen.

Of jaag ik ook die droom na.

Wat het ook wezen mag?

Stacaravan

Enkeling — Tue, 23 Feb 2010 14:19:31 +0000

Ik ga mijn bed wegdoen.

Het is genoeg geweest.

Er valt geen eer meer aan te behalen.

Ik koop ter zijner tijd wel weer een nieuwe.

Voorlopig slaap ik alleen nog op een matras.

Maar binnenkort doe ik ook die weg.

Dan is er alleen nog maar het laminaat.

Dat kan best voor een paar nachtjes.

Bovendien slaap ik in het weekend altijd bij Sandra.

Mijn vriendin.

Zij heeft een bed zo groot als haar hele slaapkamer.

Een nachtkastje past nog maar net.

Slechts aan één kant kan je er langs lopen.

De muren heeft zij rood geverfd.

Her en der hangt er een fotootje.

Van ons en van poezen waar ze ooit voor zorgde.

Het is er altijd aangenaam vertoeven.

Sowieso dat hele huis van haar.

Het is niet groot.

Het is maar een zoldertje.

Maar alles voor haar zelf.

Het is eigenlijk net een stacaravan.

Maar dan op drie hoog.

Het keukentje is anderhalf bij anderhalf.

Met tegeltjes die loslaten.

Je kan maar net je kont er in keren.

Toch telkens weer komen er de heerlijkste gerechten uit.

Dan het toilet.

Zonder zwevende pot.

Maar nog gewoon met een ouderwetse stortbak en een doortrektouwtje waar je soms twee keer aan moet trekken.

Het deert me niet.

Het ruikt er altijd fris.

Naar Vim meestal.

Bij het betreden van de woonkamer valt meteen de rode sofa op.

Het is een knoert van een bank.

Er normaal op zitten is niet mogelijk.

Het is namelijk design.

Je hangt er of je ligt er op.

Waarschijnlijk ooit in een opwelling gekocht.

Om het huis wat op te leuken.

Desalniettemin ligt ie heerlijk en voldoet hij aan de standaard eisen van de moderne mens.

Het is altijd goed om daar te zijn.

De eerste vijf minuten moet ik wel altijd even wennen.

Al was het alleen maar van die trap.

Maar ook mijn werk soms.

Het contrast is namelijk zo groot.

Doordeweeks praat ik met hoogwaardigheidsbekleders.

Schenk ik elke avond weer de glazen vol.

Zitten we in zekere zin in het zelfde schuitje.

Maken we lange dagen.

Of nachten liever gezegd.

Ik ervaar het als een ratrace.

Er komt soms geen einde aan.

Maar daar is dan toch weer het weekend.

En vlucht ik naar de camping.

Oftewel het huis van mijn vriendin.

De stacaravan.

Op drie hoog.

Met het Binnenhof in de verte.

Beeldvorming

Enkeling — Tue, 16 Feb 2010 00:19:14 +0000

The Mark of a Man

Enkeling — Tue, 09 Feb 2010 13:16:52 +0000

Fresh Up

Reinier — Tue, 09 Feb 2010 12:56:49 +0000

Net even opzoek geweest naar aftershave.

Old Spice zocht ik.

Nergens te vinden.

Zeker zes drogisterijen gehad.

Overal uit het assortiment.

Verdomme dacht ik.

Ik wou gewoon even die geur opsnuiven.

Die geur van vroeger.

Mijn oma had het namelijk in een kastje staan.

Van mijn opa nog.

Kon ze er af en toe nog eens aan ruiken.

Het hele huis rook er naar.

Waarschijnlijk rook ze vaak.

Maargoed, nergens te vinden dus.

Dan maar opzoek naar iets wat er op leek.

Iets wat in de buurt kwam.

Ik ging de schappen langs.

Zag een groen doosje staan.

Fresh Up stond er op.

Voor slechts vier negen en negentig.

Dat zou wel eens wat kunnen zijn.

Ik maakte het groene doosje open.

Dat was nog een heel gepiel trouwens om zoiets netjes te doen.

Maar het lukte.

Vakkundig haalde ik het flesje uit de verpakking.

Het was een vierkant flesje met een eveneens vierkante dop.

Het bleek een aftershave depper te zijn.

Dus dan smeer je niet maar dan dep je.

Dat was nieuw voor mij.

Ik kende het niet.

Na enige tijd het flesje bestudeerd te hebben, rook ik er eens aan.

Wauw, wat een sensatie!

Dit kwam heel dicht in de buurt.

Beelden kwamen boven:

Waslokalen op van die campings.

Kapperszaken van vroeger.

Doucheruimtes in zwembaden.

En mijn leraar Duits op maandagmorgen.

Het waren allemaal flitsen.

Een terug in de tijd ervaring.

Snel deed ik het flesje terug in de verpakking en rekende af.

Vervolgens huppelde ik naar huis.

Eenmaal thuis ritste ik de verpakking open.

Ik depte de aftershave op mijn kin, onder mijn neus en op mijn wangen.

Weergaloos gewoon.

Wat een ervaring.

Alles kwam terug.

Ook de rot ervaringen.

Zoals die commandant uit het leger.

Die je ’s ochtends je nest uit schreeuwde.

Hij had er zichtbaar lol in.

Of inderdaad, die leraar Duits.

Met zijn geruite broek en zijn snorretje.

Stuk voor stuk vreselijke herinneringen.

Op een bepaalde manier dan.

Ik heb ze allemaal overleefd.

En nu lig ik dan prinsheerlijk op de bank.

Mijn angsten de baas te zijn.

Heerlijk.

Die frisse, verkwikkende geur van Fresh Up!

Van wie ik hou

Reinier — Tue, 09 Feb 2010 01:55:36 +0000

Ik vond een fotootje.

Van mij en mijn vriendin.

Het zat in mijn borstzakje.

Ik was het bijna vergeten.

Het is een prachtig fotootje.

Ze zit bij mij op schoot.

In haar armen heeft ze een bos rozen.

Ik hou haar krampachtig vast.

Zij kijkt mij van opzij aan.

Verliefd

Ik eeuwig twijfelend kijkend in de camera.

Beneveld door de drank.

Gelukkig ben ik wel.

Dat kan ik zien.

Daarom was ik blij dat ik het fotootje tegenkwam.

Omdat ik het soms bijna vergeet.

Van wie ik hou.

En waarom ook al weer.

Alleen maar om dat ik naar dat fotootje keek.

Het werd me in ene weer duidelijk.

Luisterend naar Herman van Veen.

Die man werkt helend:

“En vandaag is het vandaag de elfde”

“En hij is precies het zelfde”

“Als de twaalfde en de tiende”

“Ik kreeg wat ik verdiende”

“Rozengeur en maneschijn”

Ze zit in het buitenland nu,

De eerste week trok ik het wel.

Ik dacht, ik ga er lekker op los.

Maar nu er een week verstreken is.

Twijfel ik.

“Je hebt me van de kroegen en de eenzaamheid gered”

Zo is het maar net.

Niet dat ik het zelf niet kan.

Maar jij geeft net dat beetje meer wat anderen missen.

Ook al bedoelen ze het goed.

Toch zijn het voornamelijk lege hulzen.

“Lieg niet over Liefde, iets dat je voelt of dat je zou willen voelen”

Altijd rond dit tijdstip.

Zo rond middernacht.

Raken die teksten me.

Zonder sentimenteel te worden.

Het zijn wel waarheden.

Ik voel ze diep van binnen.

En ik kan de kracht ervan niet ontkennen.

“Ik heb dat tedere gevoel, voor elke vrouw, voor elke man”

“Die in volkomen weerloosheid een ander mens beminnen kan”

Twitter

Reinier — Mon, 08 Feb 2010 18:08:29 +0000

Ja, ik twitter ook.

Vraag me niet waarom.

Maar blijkbaar ga ik met mijn tijd mee.

Ik twitter gewoon thuis.

Dus niet vanaf mijn mobiele telefoon.

Ik ben er ook nog niet helemaal achter wat het nou precies is eigenlijk.

Ik twitter maar raak.

Ik twitter in het wilde weg.

Ik twitter om er bij te horen.

Christophe

Reinier — Mon, 08 Feb 2010 16:07:06 +0000

Afdruiprekje

Reinier — Mon, 08 Feb 2010 15:52:50 +0000

Mijn keuken is een waar paleis.

Ook al doe ik er dan niet veel mee.

Maar hij is van alle gemakken voorzien.

Zo staat er bijvoorbeeld nog een afdruiprekje.

Waar vind je die nog?

Hij is van een ongekende oerdegelijke kwaliteit.

Gaat zeker al veertig jaar mee.

Er is heel wat in afgedropen.

En heeft al meerdere keukens versleten.

Nog steeds wint mijn afdruiprekje het van de oprukkende volautomatische afwasmachines.

Want mijn afdruiprekje houdt moedig stand.

Ik heb er wel eens aan zitten denken om een nieuw afdruiprekje aan te schaffen.

Maar waarom zou ik?

Hij voldoet.

Oké, hij is wat vaal.

Er zit hier en daar een roestplekje.

Maar dat is allemaal te overzien.

Ik heb hem ook maar gekregen.

Een vriend van mij wou hem wegdoen.

Hij ging toch samenwonen zei die.

Dat heeft hij geweten.

Na een paar maanden was het bekeken.

En nou woont hij weer op zijn eigen.

Zonder afdruiprekje.

Maar ja, weggegeven is weggegeven.

De wereld is hard.

Het afdruiprekje hangt bij mij meestal aan een haakje.

Boven het aanrecht.

Ik gebruik hem niet vaak.

Zo’n één keer per week.

Wanneer de afwas zich heeft opgestapeld en nergens meer een schoon kopje te bekennen is.

Dan doet mijn afdruiprekje dienst.

En dan de geschiedenis die aan zo’n afdruiprekje kleeft.

Wat die niet allemaal heeft meegemaakt.

Gezien en gehoord.

Als dat ding eens kon praten.

Moeder, die de tafel zojuist heeft afgeruimd en moe in de keuken terugkomt.

Daar die berg afwas ziet staan.

En vanuit de huiskamer de kinderen hoort jengelen om een toetje.

Of op een feestje.

Waar vreemd genoeg de gasten zich altijd allemaal in de keuken verzamelden.

Daar gingen de laatste roddels rond.

Het afdruiprekje heeft het allemaal gadegeslagen.

Wie het met wie deed.

En wie er nou weer dronken was.

Al veertig jaar trouwe dienst.

Nooit een onvertogen woord.

Die zet je niet zomaar bij het grofvuil.

Die koester je.

Zou er eigenlijk een museum voor afdruiprekjes bestaan?

Volgens mij niet.

Misschien is het een idee?

Geef ze een plek!

Er staat vast nog wel ergens een pandje leeg.

Het hoeft niet groot te zijn.

Een paar verdiepinkjes maar.

En dan noemen we het “het Nationaal Afdruiprekjes Museum”

Kort gezegd: het NAM.

Dat wordt vast een hit.

Een publiekstrekker.

Mensen van heinde en verre gaan dan even een dagje naar het NAM.

Nu we er toch zijn kunnen we gelijk even naar het NAM.

En ik wil best de uitbater van het museum zijn.

Maak ik er een klein restaurantje in.

En wanneer de mensen uitgegeten zijn, kunnen ze zelf de afwas doen.

Met een eventueel zelf meegenomen afdruiprekje.

Zo wordt het lekker een interactief museum.

Kunst met natte handen.

Dat zou de slogan kunnen zijn.

Nou ja, ik brainstorm maar wat.

Maar zo zie je maar.

Doe nooit je afdruiprekje weg.

Want het NAM opent mogelijk binnenkort zijn deuren.

Dames van de gegoede burgerij

Enkeling — Wed, 03 Feb 2010 00:54:47 +0000

Ik moest nog even een zaaltje leeg halen.

Er stond nog wat, had mijn collega gezegd.

Ik nam een plateautje mee en ging is kijken.

Er stonden nog wat mensen voor de ingang van het zaaltje afscheid te nemen.

Voornamelijk dames.

Dames van de gegoede burgerij zal ik maar zeggen.

Dames die je eerder bij de Bijenkorf tegenkomt dan bij de HEMA.

In ieder geval niet het type dame die dagelijks nog de aardappels staat te schillen.

Ja, dat doen ze dan nog wel, maar dat is dan meer voor zo af en toe.

Voor als opa komt.

Dat is dan leuk.

Maar het is geen dagelijkse routine.

Dat kon ik zo aan de dames aflezen.

Enfin, ik dat zaaltje binnen.

Het leek wel of er een veldslag had plaatsgevonden.

Waar moest ik beginnen?

Her en der lagen er servetten op de grond.

Het leek wel of ze die met een bepaald ritueel over hun schouder hadden gegooid.

Dan de koffiekopjes.

Niet normaal meer.

De dames leden vast aan een overmatige vorm van lippenstift gebruik.

Op werkelijk elk kopje zat een afdruk van een mond.

Daar krijgt de afwasser nog een flinke klus aan, bedacht ik me.

Dat de dames van een slokje hielden was ook goed te zien.

Ik schat een fles de man.

Of, dame moet ik zeggen.

Het witte tafellaken deed me aan een wasmiddelenreclame van vroeger denken.

Waar in een groep mensen los werd gelaten op een groot marktplein plein en waar ze dan vervolgens hun gang konden gaan.

Eten, zuipen en weet ik wat al niet meer.

Witte reus deed de rest.

Onder het mom van “Wast een berg, kost een beetje”

Dat gevoel kreeg ik toen ik het geheel aanschouwde.

Er was flink huisgehouden.

Mogelijk hadden ze wat te vieren.

Of niet?

Zou het afreageren zijn geweest.

Uit een bepaald soort van frustratie.

Een bepaalde tekortkoming?

Of juist een overvloed van iets?

In ieder geval.

Het zat vast niet helemaal lekker met die dames.

Hun man eeuwig op zakenreis.

Hun kinderen de deur al uit.

En hun atelier met lege doeken.

Geen inspiratie meer.

Moe waren ze.

Moe van de schijn hoog houden.

Liever waren ze gebleven wie ze vroeger waren.

Meisjes met paardenstaarten.

Foto’s van Tom Jones aan de muur.

Een dagboekje onder hun kussen.

Waar ze kleine geheimpjes in noteerden.

Maar Tom Jones werd te ordinair.

En hun geheimen te groot.

Ze gingen trouwen.

Baarden kinderen.

Baarden zorgen.

Hun man kreeg aanzien.

Voor hun was het afzien.

Ook al hadden ze dan de beschikking over een creditcard.

Maar op een gegeven moment heb je alles al.

Dus wat blijft er over.

Eten.

Uit eten het liefst.

Met veel drank.

Zodat je de boel kan vergeten.

En dingen kan zeggen waar je later spijt van krijgt.

Maar dat doen ze dan af met geintje.

Ach, ik had wat teveel op.

En dan mag het.

En is alles weer goed.

Maar een gevoel van onbehagen bleef achter in het zaaltje.

En ik mocht het opruimen.