Zekeringetje
Sinds kort ben ik in staat een zekering te vervangen.
Eigenhandig.
Klinkt misschien gek maar voor mij is het een overwinning.
Ik voel me nu net een elektricien.
Dat is wellicht wat overdreven maar ik voel me toch zeker een handige jongen.
Een soort van Ivanhoe.
Daar kan ik voorlopig dan weer een tijdje op teren.
Op feestjes of zo.
Als ik over die zaak vertel.
Zo tussen neus en lippen door laat ik het dan even vallen.
Ja, van de week nog even een zekeringetje vervangen.
Alsof het mij niets doet.
Ze moesten eens weten.
Ik ben apetrots.
Maar dat laat ik natuurlijk niet blijken.
Zulke dingen ga je niet over opscheppen.
Iedereen vervangt wel eens een zekeringetje.
Niemand loopt daar mee te koop.
Maar ik weet zeker dat meer mensen van dat soort kleine overwinninkjes hebben.
Waar ze dan in het geniep stilletjes van genieten.
Bij mij is het een zekeringetje, bij anderen het plakken van een band en weer anderen hanteren voor het eerst een hamer.
Zo heeft iedereen, denk ik, van die kleine angstjes.
Van die dingen die je liever uit de weggaat.
Maar als je dan zover bent, dat je die kleine angstjes overwint, dan laat je het ook aan iedereen weten.
En doe je het voorkomen alsof het de normaalste zaak van de wereld is.
Iedereen kan immers een band plakken?
Of slaat wel eens een spijker in de muur?
Het zijn zo maar wat voorbeelden.
Zo maar lukraak gekozen.
Maar kleine angstjes kennen we allemaal.
Daar hoeven we ons niet voor te schamen.
Overwin ze en schreeuw het van de daken voor mijn part!