Marga Bult
Ik ga behoorlijk met mijn tijd mee.
Zo heb ik een digitale camera.
Twee laptops.
En ik zit er zelfs aan te denken om een nog modernere telefoon te kopen.
Zodat ik altijd en overal online kan zijn.
Altijd bereikbaar.
Voor de rest van mijn leven.
Hmm..?
Ik weet eigenlijk niet of ik dat wel wil.
Je wilt toch ook wel eens even niet.
Maar ik merk dat ik behoorlijk verslaafd ben.
Ik check elke dag mijn email.
Wanneer ik wakker word.
Vlak voor ik naar mijn werk ga.
En bij het naar bed gaan.
Door de bank genomen drie maal daags.
Ook zit ik op facebook.
Zo verzamel ik vrienden.
Ik heb er al een heleboel.
Als je wint heb je vrienden, rijen dik, echte echte echte vrienden!
Ik bedoel het gaat lekker.
Mijn werk leuk.
Een vaste vriendin.
Een kamer met balkon.
Straks de lente weer.
Heerlijk.
Maar toch.
Af en toe voelt het alsof ik koordans.
Dat het zo maar plotsklaps voorbij kan zijn.
En ik geloof niet eens dat ik het erg zal vinden.
Soms ben ik toe aan een andere wereld.
Mijn eigen wereld.
Met een stapel boeken.
Een paar wandelschoenen.
En een typemachine.
Meer is niet nodig.
Ja, een beetje onderdak.
Wat geld.
Niet teveel.
Een beetje regelmaat.
Boterhammen met kaas.
En koffie.
Hoewel thee is ook goed.
En dan wakker worden wanneer het licht wordt.
In de middag een dutje.
Daarna een wandeling.
En bij thuiskomst aardappels en groente.
Het zijn af en toe van die uitvluchten in mijn gedachten.
Van die verlangens.
Daar doe ik niks aan.
Die zijn er nou eenmaal.
Zo zat ik dus van de week weer op internet.
Op dat facebook.
Vrienden te verzamelen.
En wie kwam er voorbij.
Marga Bult.
Marga Bult?
Ik moest even denken.
Maar het kwartje viel al snel.
Dat is die zangeres.
Die blonde weet je wel.
Die ooit in zo’n groepje zat.
Wat ze nu doet weet ik niet.
Maar ik geloof dat ze ook snel leeft.
Ze verzamelt ook vrienden.
Gaat ook met haar tijd mee.
Heeft vast ook een digitale camera.
En mogelijk meer dan twee laptops.
Zal ik haar toevoegen, dacht ik.
Echt, het schoot door mijn hoofd.
Maar ik was weer net op tijd.
Gelukkig wel.
Het besef was er nog.
Wat moest ik in hemelsnaam met Marga Bult.
En wie waren al die andere vrienden die ik in de loop der tijd had verzameld?
Volslagen onbekenden.
Althans, sommige ken ik vaag.
Van gezicht.
Van het voorbij gaan.
Maar echt kennen?
Nee, dat toch niet.
Dat zijn er maar enkelen.
Die mij kennen.
En waarvan ik aanneem dat ik hun ken.
Dat weet je nooit.
Maar ik vertrouw er maar op.
Maar Marga Bult.
Tja.
Dat gaat mij net te ver.
February 20th, 2011 at 3:22 pm
Jammer, ik denk dat we elkaar hadden kunnen aanvullen in de bezigheden die ons door de dag sleurt.
kus
Marga
February 21st, 2011 at 6:02 pm
haha die marga! niet omver te krijgen.
February 22nd, 2011 at 4:53 pm
Mij zou het niet lukken hoor, zo’n lang stuk met als titel Marga Bult te schrijven zonder een flauwe woordgrap te maken.