Reinzaam

Een stukje donker Den Haag

Thursday, February 12th, 2009

Bij mij om de hoek zit een straat.

Een stukje donker Den Haag noem ik het maar.

Ik loop er wel eens als ik een ommetje maak.

Ik loop dan langs een etalage waar de kozijnen bruin geverfd zijn.

Een saai soort bruin.

Naar binnen kijken kan je er niet.

Er hangt vitrage.

Ook saai.

Een saai soort grijs.

Het oogt versleten.

Jarenlang achterstallig onderhoud.

Zojuist liep ik er weer eens langs.

Ik kreeg er weer een naar gevoel bij.

Maar plotseling schoot me iets te binnen.

Ik wist waar ut van kwam.

Ik deed daar ooit een cursus.

Een cursus voor kantoor.

Ik leerde er typen.

Moest van mijn moeder.

Dan zal het wel goed komen met me.

Had ik zo een baantje op het Ministerie, had ze gezegd.

Ik er maar naar toe.

Mijn beste beentje voor.

Maar wel met lood in mijn schoenen.

Ik moest een trap op.

Eenmaal boven was een drukte van belang.

Allemaal mensen die ook van hun moeder moesten.

De meesten waren ouder als ik toen was.

Er zaten fanatici tussen.

Carrièremakers met name.

Rillingen over mijn rug.

We moesten aan een tafel zitten.

Een enorme ronde tafel.

Iedereen had een typemachine voor zijn neus.

Een strenge lerares kwam binnen.

Brilletje op haar neus, je kent dat wel.

Zij kon al iets wat wij nog moesten leren.

Een vreselijk mens vond ik het maar.

Dat vond zij ook van ons.

Wij waren vreselijke mensen in haar ogen.

Dat gevoel gaf zij mij althans.

Het zal ook wel aan mijn onzekerheid gelegen hebben.

Enfin, wij typen.

We moesten ritmisch typen.

Op de schoorsteenmantel stond een apparaatje wat om de seconde tik zei.

Een eveneens vreselijk apparaat.

Ik kreeg er de zenuwen van.

Iedereen leek ritmisch mee te typen.

Mij lukte het niet.

Ik sloeg helemaal dicht.

Zodoende viel ik op bij de lerares.

Ik was nu een prooi.

De zwakke.

En die gaan als eerste.

Ze kwam bij me staan.

Ze rook naar eau de cologne weet ik nog.

Ze zou me wel helpen zij ze.

Ik wantrouwde haar als de pest.

Ik werd dan ook opstandig.

Ik weet niet meer wat ik zei.

Maar het schoot in haar verkeerde keelgat.

Ik kreeg strafwerk.

Strafwerk?

Dit was een cursus voor kantoor.

Een cursus voor volwassenen nota bene!

En ik kreeg strafwerk.

Wat dacht ze wel niet.

Het mens.

Het vreselijke mens.

Ik voelde me er te goed voor.

Bekijk het maar, zei ik.

Bekijk het maar met je typemachine.

Ik zag wat paniek in de ogen bij de andere cursisten.

Ik was een rebel.

De boel werd gesust.

Ik kon vertrekken.

Een nul op mijn rapport.

Conclusie.

Niet gemotiveerd.

Ik moest opdonderen.

Het werd mij vriendelijk te verstaan gegeven.

En ik verstond het.

Maar al te goed.

Ik daalde de trap af.

Stond weer buiten.

Voor die etalage.

In dat donkere stukje Den Haag.

Posted in verhalen | 1 Comment »

Alles zit mee

Tuesday, February 10th, 2009

Alles zit mee.

Ondanks dat dingen tegen zitten.

Zo zat ik gisteren in de tram.

Even een kort ritje zwart.

Mooi niet.

Het werd een lang ritje.

Inclusief een boete.

Maar ik bleef rustig en beheerst.

Ik wist.

Alles zit mee.

Ondanks dat dingen tegen zitten.

Zo ging ik vandaag joggen.

Het regende pijpenstelen.

Onderweg maakte ik een smakker.

Ik zag een stoeprandje niet.

Boem, pats.

Belandde met mijn kin op het trottoir.

En toch wist ik.

Alles zit mee.

Ondanks dat dingen tegen zitten.

Ik kreeg van de week een acceptgiro.

Van het ziekenfonds.

Honderd vijfendertig euro.

Of ik even wilde lappen.

Denken ze soms dat het geld op mijn rug groeit.

Ik heb het maar betaald.

Want ik wist

Alles zit mee.

Ondanks dat dingen tegen zitten.

Draaide vanmiddag een witte bloezen was.

In een van mijn borstzakjes zat nog een pen.

Was ik vergeten.

De hele witte was was blauw.

Ik had even een paniekaanval.

Deed allerlei verwensingen.

Maar uiteindelijk wist ik.

Alles zit mee.

Ondanks dat dingen tegen zitten.

Iemand benaderde mij laatst negatief.

Ik was lichtelijk gekwetst.

Het raakte me diep.

Het was oud zeer.

Ik herkende het direct.

En ik wist hoe nu te handelen.

Want.

Alles zit mee.

Ondanks dat dingen tegen zitten.

Ik ging naar mijn vriendin.

Het was midden in de nacht.

Ik sloop naar binnen als een inbreker.

En kroop zachtjes bij haar in bed.

We lagen lepeltje lepeltje.

Zij sliep weer verder en ik lag wakker.

Maar dacht.

Alles zit mee.

Ondanks dat dingen tegen zitten.

De volgende dag maakten we plannen.

En dansten op het bed.

En gingen verder op de bank.

We droomden de dag door.

Over reizen die we samen gaan maken.

Van Moskou tot Vladivostok.

Maar voorlopig is mijn saldo nog niet toereikend en moeten we het met dromen doen.

Toch geloof ik voor honderd procent.

Alles zit mee.

Ondanks dat dingen soms tegen zitten.

Posted in verhalen | 3 Comments »

Q & Q

Thursday, February 5th, 2009

Hij leek op die ene van Q&Q.

Opeens zat ie bij mij aan de bar.

Ik schoot er door in de lach.

Want hij leek echt.

Hij kwam zo uit de tv serie lopen.

Uit balorigheid begon ik het deuntje van Q&Q te neuriën.

Je weet wel.

Kuu en kuuu, kuuhuuhuu…enz.

Hij keek niet op of om.

Hij zal er wel geen weet van hebben?

Maar hij moet het vast en zeker vaker gehoord hebben.

Dat kan niet anders.

Mensen van mijn generatie moeten hem er zeker eens op aan gesproken hebben.

Maar aan de andere kant was het nou ook niet bepaald het type die je dagelijks in het openbare leven aantreft.

Het was een beetje een schuwe.

Niet eentje die bang is, maar meer eentje die simpelweg mensen mijd.

Uit een soort van overtuiging.

Zo van, mensen moet je mijden, die hebben al genoeg onheil aangericht.

Daarbij dan wel vergetende dat hij zelf ook een van die mensen is.

Alleen hij richt geen onheil aan.

Dat vindt hij zelf althans.

Hij streeft het goeie na.

En daarom prees ik hem.

Ik voelde een soort sympathie voor hem.

Een idealist was het toch wel in bepaalde zin.

Een schaker of een dammer wellicht?

Een nadenker.

Een overweger.

Een studiebol.

Een warhoofd lijkt me het beste getypeerd.

Hij dronk stevig.

Denkers doen dat.

Misschien om de pijn wat te verzachten.

Omdat ze het denken te weten.

Wat dat ook moge zijn?

Dat is voor elke denker verschillend.

Denk ik.

Hij zocht naar erkenning.

Maar niet op de voorgrond.

Dat niet.

Het liefst uit het zicht.

Toevallig ken ik zo’n denker.

Ik zie hem wel eens.

‘s Nachts.

Hij lijkt op de verste verte niet op die ene van Q&Q.

Maar een denker is het wel.

Hij heeft zelfs meerdere boeken geschreven.

Een naïeveling noemt hem een theoreticus.

Een wijze, een man van de praktijk.

Omdat we later van hem zullen gaan horen.

Het is een man van geen daden maar woorden.

Voorlopig dan.

Want wie weet zetten mensen zijn woorden later om in daden?

Het moet eerst bedacht en dan gedaan.

Zo luidt zijn visie.

Verder kan ik er eigenlijk niet over uitweiden.

Veel weet ik namelijk niet van hem.

Zoals ik al zei, ik zie hem wel een ’s nachts.

Maar dan is hij onzichtbaar.

En is hij even weg uit het denken.

En is hij geen Aristides Quarles van Ispen.

Of Wilbur Quant?

Maar gewoon iemand die danst.

En ook zo zijn behoeftes heeft.

Alleen het wil niet erg lukken.

Posted in verhalen | No Comments »

Aankondiging!

Tuesday, February 3rd, 2009

Zondag 22 februari draait Reinzaam en het Willem Duys complot in café Huppel the Pub.

Zet de datum in je agenda en komt alle!

Aanvang: een uurtje of 4

Einde: een uurtje of 4 later.

Reinzaam draait de platen helemaal!!!!

Zowel kant A als kant B.

Tot de twee en twintigste!!!

Oude Molstraat 21 Den HaagTel: 070-3609113

Posted in Reinzame zangers en zangeressen | 2 Comments »

Taylor Dayne Clip

Tuesday, February 3rd, 2009

Taylor Dayne - Tell It To My Heart

Posted in Reinzame zangers en zangeressen | No Comments »

Taylor Dayne

Tuesday, February 3rd, 2009

Iets van vroeger kwam weer boven.

Het gebeurde vanmiddag.

Ik spitte een bak met platen uit.

En opeens zag ik haar weer.

Taylor Dayne.

Ze prijkte op de voorkant.

Er kwam een lichte schok in mij.

Een bang gevoel.

Zeventien was ik.

We gingen naar de discotheek.

Voor de deur stond de portier.

Achter zijn rug klonk herrie.

We mochten binnen.

Iedereen was uitgedost in nieuwe kleding.

Ik droeg het colbert van mijn vader.

Het was iets te groot.

Ik voelde me ongemakkelijk.

Zocht naar een houding.

Mijn vrienden leken zekerder.

Hadden meer lef.

Stapten op meisjes af.

En ik stond daar maar.

Ik hing een beetje aan de bar.

Onhandig te wezen.

In mijn hand had ik een mixje.

Passoa jus.

Mierzoet.

Ik kreeg het nauwelijks weg.

Maar ik hield me groot.

Bestelde zelfs een tweede.

En een derde nog.

Ik werd iets wat overmoedig.

Ik werd dronken.

Begon met dubbele tong te praten.

Dacht dat ik dansen kon.

In het begin lukte het ook aardig.

Maar al snel werd ik duizelig.

Misselijk ook.

Ik begon te kokhalzen.

En Taylor Dayne zong.

Ze schreeuwde.

De mensen om mij heen schreeuwden ook.

Alles en iedereen klonk als een echo.

Als in een nachtmerrie.

Door het blacklight hadden alle mooie mensen rotte tanden gekregen.

Ik moest weg hier.

En vluchtte naar het toilet waar ik de wc pot omhelsde.

Ik braakte.

Het kwam met schokken naar buiten.

Uitgeput zat ik na afloop in het hoekje van het toilet.

Lijkbleek.

Zwart voor mijn ogen.

Taylor Dayne hoorde ik nog ergens in de verte.

Maar ik raakte buiten westen.

Voor even.

Al leek het een eeuwigheid.

Toen ik mijn ogen opende en ik omhoog keek zag ik een gestalte staan van meer dan twee meter.

Het was de portier.

Zo eentje van de niet zachtzinnige soort.

Mat in zijn nek.

Armen vol met tatoeages.

Handen als kolenschoppen.

Hij hielp me overeind.

Moest zelfs om mij lachen.

Dus ik lachte maar mee.

Wat moest ik anders.

Ik zag mijzelf in de spiegel.

Ik zag er verslagen uit.

Mijn hemd uit mijn broek.

Colbert kapot.

Pantalon onder de vlekken.

En ik miste een schoen.

Op mijn wang zat lippenstift.

Maar het zat ook op mijn voorhoofd.

Ze hadden pogingen gedaan om zonnetjes te tekenen.

Ze, de meisjes.

De Taylor Dayne meisjes waar ik tegen opkeek.

Die ik niet dorst aan te spreken.

Die mij te dominant waren.

En die al van wanten wisten.

En ik wist nog van niks.

Zelfs de avond kon ik me niet meer herinneren.

Dat begon pas later te dagen.

En ik moest het van “horen van” horen.

Nadat ik de dansvloer had betreden waande ik mijzelf John Travolta.

De meisjes zag ik als Olivia Newton John.

En ik had er meerdere ten huwelijk gevraagd.

Ik danste alsof mijn leven er van afhing.

De dj draaide zelfs mijn verzoekjes.

Mijn avond kon niet meer stuk.

En ik gaf mij volledig over aan de fantasie.

De verbeelding.

Ik dronk als een groot mens

Maar was nog een kind.

Bezig met zijn zoektocht.

En het ging lang goed.

Tot dat ze Taylor Dayne gingen draaien.

Toen spatte mijn droom uiteen.

En kon ik niet meer.

Ik viel door de mand.

En zakte door mijn knieën.

Zag mensen schreeuwen.

En alles en iedereen klonk als een echo.

En ik zag de wereld.

Voor het eerst.

Posted in verhalen | 4 Comments »

Main menu:

Archive for February, 2009

Een stukje donker Den Haag

Alles zit mee

Q & Q

Aankondiging!

Taylor Dayne Clip

Taylor Dayne

Archives

Categories