Reinzaam

Geachte meneer van Toren,

Al lange tijd luister ik naar uw muziek.
En ik vintut mooi.
En ik vast niet alleen.
Misschien denkt u soms.
Zou er nog iemand naar mijn muziek luisteren?
Vrees niet.
Kluister nog steeds.
Na al die jaren.
Ik ken het nu een jaar of 15.
Ktikte ooit een LPtje van u op de kop.
En ben gaan luisteren.
En kben blijven luisteren.
Misschien is het zelfs zo dat ik door u wel ben gaan wandelen.
En gaan dromen.
U speelt nou eenmaal fijne liedjes.
Zonder poes pas.
Kdraai het gewoon zo nu en dan.
Het zet mij aan tot nieuwe ideeën.
Dus mocht u soms denken.
Tijdens een donker moment.
Waar heb ik het allemaal voor gedaan.
Dan moet u weten.
Dat ik nog vaak luister.
Keb zelfs ooit met u een shaggie gerookt.
Dat weet u vast niet meer.
Maar ik nog wel.
Gelukkig.
U stond tegen een muurtje geleund.
Twas tijdens een opname voor de radio.
En u schepte lucht.
Ik ook.
Nu rook ik niet meer.
U misschien ook niet.
Maar toen keek u me eventjes aan.
We zeiden niks.
Hadden misschien wel de behoefte.
Maar het was niet nodig.
Ik geloof dat we elkaar begrepen.
Dat was eigelijk zo maar even een ervaring met u.
En verder gebeurde er niks.
Maar ik ben het blijven herinneren.
Kvontut gewoon een mooi moment.
U was toen al grijs.
En dat moet ik nog zien te worden.
Nou.
Goed.
Dit was het dan.
Een kort stukje.
Om mijn waardering uit te spreken.

Nu even de plaat omdraaien.

Keb een balkon.
Werkelijk een schitterend balkon.
Een balkon uit de reclame.
Waar je je s’ochtends uit kan rekken.
Terwijl je over de stad uitkijkt.
Het balkon ligt hoger dan alle andere balkons.
Tis dan ook echt een voorbeeld balkon.
En als ik er dan zo op zit.
Op mijn balkon met kunstgras.
Kan ik de dingen goed overzien.
En heb verlangens.
Ik droom.
Kben weg.

Een andere stad.
Langs het water.
Het laat maar niet los.
Khoor andere accenten.
Andere sferen.
Terwijl ik de zekerheid niet heb.
Verleid het mij.
Het neemt me in beslag.
En voel me schuldig.

Beneden.
Naast de bank.
Ligt een tijdschrift.
Kneem het mee naar het balkon.

De naam zegt het al.
Het schrift geeft de tijd aan.
Waarin wij leven.
Of zouden moeten leven.
Volgens hun.
Niet volgens mij.
Als ik het open sla.
Krommen mijn tenen.
Kan ik de pijn bijna niet onderdrukken.
Kzie dingen die ik niet wil.
Eigen huis & Interieur.
Woonruimte.
Droomruimte.
Design.
Kan er echt niet tegen.
Zo lees ik bijvoorbeeld:
Een systeem dat men zelf samen kan stellen en dat ontwikkeld is rond een innovatief centraal element.
Is toch leuk als je dat op een feestje tegen je kennissen kan vertellen.
“ Wist je dat mijn huiskamer ontwikkeld is rond een innovatief centraal element ? ”
Zoiets kan je inderdaad alleen tegen je kennissen vertellen.
Natuurlijk niet tegen je vrienden.
Althans niet tegen de mijne.
Ze zouden me ook niet geloven.

Zo staat het tijdschrift vol termen en kreten.
Die mij allemaal pijn doen.
Werkelijk waar.
Tis zo leeg.
Hoe goed ze ut misschien ook bedoelen.
Maar tis niet aan mij besteed.

Laat mij maar lekker dromen.
Dromen over de dingen die mij aan gaan.
En niet over de dingen die zij me willen op leggen.
Ook al kost het soms moeite.
En doet het soms pijn.

Kebbut kaakie herontdekt.
Je weet wel.
Ut aller goedkoopste koekje.
Uit de plastic rol.
Tis onderaan de schappen te vinden.
Want wie ut goedkoopste wil moet ut diepste bukken.
Wie wat te besteden heeft hoeft alleen z’n hand maar uit te steken.
En als het goed is kannie er dan bij.
Zo is het kaakie dus in de vergetelheid geraakt.
Want iedereen denkt wat te besteden te hebben.
En grijpt dus op ooghoogte.
En ik ben niet anders.
Toch dwaalde mijn ogen laats naar beneden af.
En zag daar die plastic rollen liggen.
Ze vallen nauwelijks op.
Ze zijn saai verpakt.
En doet je der een droge smaak van krijgen.
Dat is eigelijk precies zoals ik het kaakie zag.

Op visite bij de buurvrouw boven.
Er kon net een kaakie vanaf.
Het kaakie wat al jaren in de trommel lag.
Want visite kwam er nooit.
Dus was het kaakie helemaal niet weg te krijgen.
Je kreeg dan wel een kopje thee.
Maar die had ook de hele middag staan trekken.
En slokte je dan plichtmatig weg.
Met een schep suiker was ut nog wel te doen.
Soms was ut afzien.

Toch besloot ik om de kaakies aan te schaffen.
Ze kosten nog geen kwartje.
Wellicht net iets meer.
Maar ut zal niet veel schelen.
Eenmaal thuis zet je eerst een keteltje water op.
Of je pakt de automatische waterkoker.
En drukt op on.
Als het fluitje gaat is het water gekookt.
En giet je het hete water in een theeglas.
Die je in de tussentijd al op het aanrecht heb klaargezet.
Dan hang je er een theezakje in.
En wacht je even.
Niet te lang.
Anders wordt ie te sterk.
Haal het theezakje eruit.
En controleer nog even de kleur.
Je kan altijd nog even het theezakje terug erin hangen.
Zodat de thee jouw unieke smaak krijgt.

Dan verplaats je jezelf met je kop thee en je rol kaakies naar de woonkamer.
Zet de kop thee en de rol kaakies op een tafeltje.
En ga in je favoriete fauteuil zitten.
Zit je goed?
Oke.
Als het goed is zie je nu voor je een kop thee en een rol kaakies staan.
Mmmm denk je.
Dat is ook zo.
Maar je moet nog even wachten.
Trek het tafeltje naar je toe.
Voorzichtig.
Anders mors je.
Dan pak je de rol.
En haalt de wikkel eraf.
Dat valt niet mee.
En vergt enige oefening.
Maar dan.
Als het zover is.
Ja hoor.
Ga je gang maar.
Laat je helemaal gaan.
Een voor een doop je ze in de thee.
Oppassen, niet te lang in de thee laten hangen.
Anders smelt het kaakie
En valt het zomaar pardoes in de thee.
Na enkele kaakies merk je dat je al een geoefend kaakieseter bent.
En je geniet met volle teugen van ut vergeten kaakie.

Het kaakie moet terug op ooghoogte.
Vind ik.
Voor nog geen kwartje.
Ut liefst.
Of wellicht net ietsje meer.

Kstap op mijn fiets.
Bij het stoplicht moet ik wachten.
Er komt een man aangereden.
Hij is ook op de fiets.
En moet ook wachten voor het stoplicht.
Zijn zadel zit hoger als dat van mijn.
Hij zit er dan ook een beetje onhandig op.
Een beetje onbeholpen.
Allebei staren we naar het rode licht.
Hij neemt een starthouding aan.
Voorovergebogen zit hij op zijn fiets.
Zijn kin bijna op het stuur.
Alsof hij wedstrijdje wil doen met me.
Hij kijkt af en toe naar mij.
En dan weer kijkt hij naar het rode licht.
Kzet me schrap.
Kvoel die competitiedrang in me op komen.
Dat is zo’n drang die ik vaak niet begrijp.
Maar die ik wel degelijk ook bezit.
Het zweet staat in mijn handen.
En ook ik buig voorover.
Kschakel nog snel voor het licht op groen springt naar ze één.
Nu kan ik snel optrekken.
En ja hoor.
Het is zover.
We vangen aan.
Tis groen.
Hij neemt een spurt.
Maar speelt vals.
Hij wijkt af van het fietspad.
En snijdt af.
Kzie um voor me uit snellen.
Ik kijk of er geen tram aankomt en schakel snel door naar ze twee.
Hij voelt mijn hete adem.
En in mijn derde versnelling passeer ik hem.
Kga um voorbij.
Op mijn sloffen.
Keb goeie benen zogezegd.
Ik laat um ver achter me.
Keb um verslagen.
Als ik me omdraai is hij nauwelijks meer te zien.
Tot hij in het niets verdwijnt.
Ik ben onoverwinnelijk.
Zo voel ik mij.
Voor een moment dan.

In de bibliotheek zit een man.
En elke keer als ik binnenkom zie ik um.
Hij zit bij de beveiliging.
En als je binnenkomt bekijkt ie je van top tot teen.
Hij kijkt over zijn bril heen naar je.
Bij hem ben je bij voorbaat al verdacht.
En bewijs jij eerst maar eens dat je niet verdacht bent.
Terwijl je alleen maar boeken komt lenen.
Meer niet.
Hij legt je dus een schuldgevoel op.
Je bent je van geen kwaad bewust maar dankzij die blik begin je daar toch aan te twijfelen.
Met bibberende knieën ga je naar de romanafdeling.
Die vent laat je maar niet los.
Vanaf een afstandje ga je um dan toch maar eens observeren.
Je ziet um daar zo alleen zitten.
De arme man.
In wezen.
Zelfs zijn collega’s vertrouwt ie niet.
Die heeft ie al weggekeken.
En een vrouw heeft ie vast ook niet meer.
Wel gehad ooit waarschijnlijk.
Maar ja hij vertrouwde de buurman niet.
En de man van de leesportefeuille was ook verdacht.
Voor zijn vrouw werd het teveel.
En ze ging van um scheiden.
En nu zit ie daar maar.
Achter zijn bureau.
Zijn bureau welteverstaan.
Want waag het niet er achter te komen.
Hij heeft er immers jarenlang voor gestreden.
En nu bewaakt ie zijn territorium.
Met zijn leven desnoods.
Geef um een geweer en hij zal schieten.
Oppassen voor um dus.
Oppassen voor arme ie!

Kspuugde vandaag weer eens op straat.
Kbesefte dat ik al lang niet meer op straat gespuugd had.
Ut gaf me ergens wel een stoer gevoel.
Eerst je keel goed schrapen.
En dan lekker spugen.
Kwas eigelijk niet eens boos of wat dan ook.
Maar ik spuugde er gewoon even op los.
Zonder reden.
Zonder dat ik er van te voren over na had gedacht dat ik zou gaan spugen.
Ik rochelde hoorbaar.
En twas er uit voor datik ut wist.
Kmeen me te herinneren dat ik vroeger veel meer spuugde.
Gewoon zomaar ook.
Of uit een soort baldadigheid.
Maar ut had geloof ik geen specifieke reden.
Kdenk dat ik onbewust ook dacht dat ik er indruk meemaakte.
Wie weet deed ik dat ook.
Kzag anderen ook spugen.
We spuugden eigelijk allemaal.
Als je niet zo nu en dan spuugde hoorde je er eigelijk niet bij.
En ik wou er natuurlijk wel bijhoren.
Dus spuugde ik er maar op los.
Geen idee waarom.
Tegenwoordig zie je ze niet zoveel meer spugen.
Althans ut valt mij niet op.
Hoewel.
Bij stations zie je ze nog wel eens spugen.
Leunend tegen een muurtje.
Nemen ze een trekje van een sigaret.
En daarna drukken ze hun tong tegen hun voortanden.
En het verzamelde spuug komt in een straaltje naar buiten zetten.
Dit wordt dan vaak meerdere keren herhaald.
Hierbij dient men dan ook nog stoer te kijken.
Anders klopt ut geheel niet.
Vroeger werd er gespuugd van jong tot oud.
De ouderen spuugde pruimtabak.
En de jongeren wilden op de ouderen lijken.
Dus spuugde zij alsof.
Zoiets.
Vandaag de dag is er geen reden meer voor mij om op straat te spugen.
In ieder geval geen specifieke reden.
Toch spuugde ik vandaag.
Kspuugde zomaar op de stoep.

http://youtube.com/watch?v=DwA9B2MUudo

Keb vandaag een mooi LPtje gekocht.
Kliep over de antiekmarkt te scharrelen.
En kzag een mooie vrouw.
In zwart wit.
Op de voorkant van een hoes.
Knam der in m’n handen.
En keek haar eens goed aan.
Ze had grote kijkers.
En een volle mond.
Haar lippen leken geverfd.
Toen ik er zo naar stond te kijken.
Werd er op m’n schouder getikt.
Ik keek in de ogen van een heer op leeftijd.
Kschat een jaar of 80.
Maar zo op het eerste gezicht nog goed ter been.
Op z,n neus stond een bril.
Een bril met van die zonnekleppen.
Die je om hoog kan lichten wanneer het nodig is.
Nu was het dus nodig.
Want hij keek naar wat ik in m’n handen had.
Hij vroeg of ik haar kende.
Kzei van niet, maar zei der wel bij dat ik haar mooi vond.
Dat is ze ook.
Zarah.
Zarah Leander.
Iedereen was gek van haar in die tijd.
Een andere man ging zich er ook mee bemoeien.
Ze was joods zei die.
Of ze deed iets in joods cabaret voor de oorlog.
Dat wistie niet meer zo precies.
Maar je mag der voor 4 euro hebben.
Hij was blijkbaar de handelaar.
Kzal der even over nadenken zei ik.
De heer met de zonnekleppen vervolgde zijn verhaal.
Hij keek bijna smachtend naar Zarah.
Ze was zelfs z’on artieste dat ze haar hit “ich steh’ im Regen” ook daadwerkelijk in de regen heeft opgenomen.
Ze ging gewoon buiten staan.
Zo was ze.
Zarah.
Ooit kwam Joseph Goebbels naar haar toe.
In de pauze van een voorstelling.
Met de vraag of ze “Zarah” niet een beetje een rare naam vond.
Waarop zei antwoordde.
Heeft u wel eens goed naar uw eigen voornaam gekeken.
Ja, zo was ze.
De heer op leeftijd deed zijn zonnekleppen weer naar beneden.
Hij leek zijn ogen nu voor mij te verbergen.
Een brok in zijn keel was wel zichtbaar.
Kbesloot de LP maar aan te schaffen.
Ik kon nog afdingen.
En nam um voor drie euro mee.
De heer op leeftijd was helaas verdwenen.
Hij had vast nog veel meer kunnen vertellen.
Over zijn Zarah.

Kzat der net ff naar ouwe schoolfoto’s te kijken.
En ineens zag ik er weer.
Dat vreselijke mens.
Waar ik les van had.
In de 1e en in de 4e.
Op de lagere school.
Kga haar naam niet noemen.
Dat zou niet netjes zijn.
Maar ze droeg altijd mantelpakjes.
En ze rook.
Ze rook naar sherry en sigaretten.
Niet te zuinig.
Kwas bang van der.
Ze had de klas in 3 groepen verdeeld.
Zittenblijvers, Twijfelaars en Overganers.
Dat werkte lekker motiverend.
Voor haar blijkbaar.
Niet voor mij.
Kwerd er nerveus van.
Kzat dus ook in geen enkele groep.
Kzat vooraan.
Helemaal vooraan.
Onder het schoolbord.
In de buurt van haar bureau.
Kon haar op z’on manier nog beter ruiken.
En zij kon mij in de gaten houden.
Zodat ik bij de les kon blijven.
Ze had ook een enge stem.
Een zeer lage, door Belinda sigaretten aangetaste, enge stem.
En met rooddoorlopen ogen keek ze je dan soms door haar jampotbrillenglazen aan.
Een vreselijk mens dus.
Khad altijd pijn in m’n buik als de les begon.
Als ik haar zag kreeg ik al stress.
Al wis ik toen nog niet wat stress was.
Maar toen had ik dat dus al.
Het is allemaal bij die jufvrouw begonnen.
Nee, kga niet haar naam noemen.
Maar kben geneigd alle kinderen in de wereld voor haar te waarschuwen.
En tot op de dag van vandaag kan ik nog steeds niet met enge mensen omgaan.
Mensen met autoritaire trekjes.
Mensen waarvan ik iets moet.
Mensen die mij onzeker maken.
Meestal omdat ze zelf onzeker zijn.
En het dan op anderen gaan botvieren.
Nee, ik kan niet goed tegen dat soort mensen.
Kmerk dat ik even mijn hart lucht.
Maar het moest er even uit.
Na al die jaren.
Goed.
Zo zat ik dus in de 4e.
Voorovergebogen.
Min of meer onder het schoolbord weggedoken.
Kmoes even nablijven zij ze.
Wederom sloeg de stress weer toe.
Ze ging me iets vertellen zei ze.
Twas half vier en de bel ging.
Iedereen rende de vrijheid tegemoet.
Ik moest blijven.
Zij kon eindelijk roken.
Zo knaapje zei ze.
Kdenk dat “we” jou maar eens terug naar de 3e zetten.
Ik was opgelucht.
Blijverrast.
Weg bij dat vreselijke mens.
Terug naar mijn oude vertrouwde juf.
Jufvrouw Voorham.
Haar naam noem ik wel.
En met trots.
Want zij was lief.
En rook niet naar sherry en tabak.
Zij had gezellige grijze krulletjes.
En droeg vrolijke bloemetjesjurken.
Zij las voor uit Wipneus en Pim.
Bij haar had ik een plaatsje.
Gewoon midden tussen de anderen.
Kben geneigd iedereen over haar te vertellen.
Tot op de dag van vandaag mag ik dat soort mensen.
Mensen met sociale trekjes.
Mensen waarvan ik iets kan leren.
Mensen die mij zeker maken.
Meestal omdat ze zelf gelukkig zijn.
En het dan ook uitstralen.
Jufvrouw Voorham.
Onthoud die naam!

Kom net terug van een wandelingetje.
Naar de stad en weer terug.
Keb der een stroopwafel gekocht.
En voor een ansichtkaart gekeken.
Ik kon niet slagen.
Kwas teveel in gedachte.
Overigens niks benauwends hoor.
Kwas een beetje weg aan het dromen.
Af en toe keek ik naar de zon.
En trok aan een neushaartje.
Kmoest er van niezen.
Dat geeft me dan een fijn gevoel.
Kprobeer dat dan drie keer klaar te spelen.
In de hoop dat de zon morgen ook zal schijnen.

Khad trek.
Trek in iets waar ik een tijd geen trek in gehad heb.
Haring in tomatensaus.
Tis nog steeds te krijgen.
En het verschilt niks met vroeger.
Tzit nog steeds in blik.
En dat is precies waarom ik er een tijd geen trek in gehad heb.
Kben namelijk nooit zo goed in blikken.
Krijg ze nooit zo goed open.
Maar ik waagde me er van de week toch maar weerus aan.
Khad het blik al enige maanden geleden aangeschaft.
Das wel een voordeel van die blikken.
Je kan ze tot sint juttemus bewaren.
Nou, goed.
Ik aan de gang.
Je doet als altijd.
En opent het keukenkasje.
Haalt het blik naar voren.
Kijkt toch nog even naar de datum.
Wantrouwen zit nou eenmaal in de mens.
Maar het blik blijkt nog houdbaar.
Op het blinkende aanrecht plaats ik het blik.
Uit het keukenlaatje haal ik de blikopener te voorschijn.
Met een hand steun ik op het blik.
En probeer voorzichtig iets te doen met die blikopener.
Inderdaad iets.
Want wat ik nou precies doe weet ik niet.
Kdruk de blikopener voorzichtig in het blik.
Er ontstaat weer wat woede in mij.
Het lukt niet.
Het lukt nooit denk ik.
Maar daar is toch ineens een gaatje.
En de eerste spettertjes zitten al op m’n gezicht.
Maar trots als ik ben ga ik gestaag verder.
Nu maar draaien aan dat ding.
Ik draai wel maar er gebeurt niet veel.
Dan maar wat verder op proberen.
Daar creëer ik weer een gaatje.
Kbegin als een idioot aan dat ding te draaien.
Zowaar kom ik een endje.
Mijn handen onder de rode saus.
Het aanrecht blinkt al wat minder.
Maar ik ga verder waar ik mee bezig was.
Kla mij toch zeker niet uit het veld slaan.
De saus loopt er nu aan alle kanten uit.
Krijg alleen het blik nog niet open.
Keb nog een lange weg te gaan.
Mijn blikopener loopt constant vast.
Tis ook al een oudje, die blikopener van me.
Er zijn vast al vele blikken mee open gemaakt.
Vast heel soepeltjes.
Niet bij mij.
Toch maar blijven proberen.
De aanhouder wint.
Zo blijkt.
Want in ene maak ik weer vorderingen.
Kben op de helft.
Tis mogelijk om nu met een mes het dekseltje wat om hoog te wippen.
Dat probeer ik dus ook.
Met iets te veel kracht.
Nu zit ik werkelijk helemaal onder.
Alsof ik in een sketch van de dikke en de dunne mee speel.
Alleen nu dan in kleur.
Voornamelijk rood.
Het dekseltje is nu wel wat opgelicht.
Kpas er nu net met een klein vorkje tussen.
Kzie de visjes drijven in de saus.
Ah God.
Jaren lang hebben ze daar netjes met z’n drietjes in dat blikje gelegen.
Gedrenkt in rode saus.
Nu ben ik daar.
Die ze gaat verorberen.
Het knaagt heel even aan m’n geweten.
Heel even maar.
Kpak een bordje en een paar boterhammen.
Khou het blikje er boven.
Met het vorkje peuter ik de visjes naar buiten.
Een visje valt op m’n bord.
De andere twee er naast.
Zo ook de rode saus.
De hele keuken is nu rood.
Het lijkt hier wel een slachthuis.
Tzit zelfs aan het plafond.
Kzou waarschijnlijk de keuken opnieuw moeten witten.
Ook ligt m’n vinger open.
Opengehaald aan het scherpe randje.
De vis heeft zich destijds makkelijk laten vangen.
Maar dat zal ze geen tweede keer gebeuren.
Zo hebben ze dat vast bekokstooft in dat blik.
De vis wordt duur betaald.
Zo is dat.